Showing posts with label Μπλέικ & Μόρτιμερ. Show all posts
Showing posts with label Μπλέικ & Μόρτιμερ. Show all posts

Sunday, February 15, 2015

ΜΠΛΕΪΚ & ΜΟΡΤΙΜΕΡ - Οι 3 Φόρμουλες της Επιτυχίας...

Εντάξει. Όποιος από εσάς πίστεψε ότι υπάρχουν φόρμουλες επιτυχίας (και μάλιστα τρεις!) ή πολύ αφελής είναι ή έχει πατέρα υπουργό. Ωστόσο, υπάρχουν "ΟΙ 3 ΦΟΡΜΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΣΑΤΟ" (Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ), αν σας κάνει καμία διαφορά. Σε τούτο το τελευταίο από τα original τεύχη, ο Jacobs ξεδιπλώνει με περισσή ωριμότητα (και λίγη βαρεμάρα πια για εμάς, τους αναγνώστες), όλα τα στοιχεία εκείνα που τον ξεχώρισαν και τον καθιέρωσαν, με το χέρι ενός αληθινού χειρούργου: εκπληκτικά τοπία, εξαιρετική απόδοση του ιαπωνικού χρώματος και πολιτισμού, άριστη αποτύπωση του σύγχρονου αστικού περιβάλλοντος, δεμένη πλοκή και επαγγελματική κλιμάκωση της δράσης. Ο Jacobs είναι αυτό που θα λέγαμε "ήρεμη δύναμη". Έχει φτάσει πλέον σε ένα επίπεδο, που δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ. Με το τελευταίο δεν εννοούμε ότι τεμπελιάζει ή πλαδαρεύει, όπως κατάντησε ο ύστερος Uderzo ή ο γερο-Morris, αλλά αντιθέτως πως η υψηλή τέχνη - της οποίας είναι αδιαμφισβήτητος κάτοχος - κυλάει αβίαστα από μέσα του, σαν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Άριστος εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού πνεύματος και της φινέτσας, μας αποχαιρετά σε αυτό εδώ το τελευταίο του τεύχος, κι αν με ρωτήσετε προσωπικά, ευτυχώς και πολύ καλά έκανε (δεν ήταν, βέβαια, απαραίτητο να πεθάνει ο άνθρωπος, θα μπορούσε να πάθει απλά πχ. μια χρόνια τενοντίτιδα).

Γιατί, παρά τις εξαιρετικές του ικανότητες, ο Jacobs παραμένει προσκολλημένος στα ίδια και τα ίδια. Νισάφι πια μ' εκείνη την ποντικομαμή, το Συνταγματάρχη Όλρικ και το τσιράκι του Σάρκυ!! Λες και χάθηκαν οι κομπλεξικοί κακοί με τα δυσκοίλια παιδικά χρόνια, σ' ολάκερο πλανήτη! Η νεκρανάσταση του κλυσματικού Όλρικ έχει με την έκπληξη τόση σχέση, όση έχει το μισό Χόλιγουντ με το ταλέντο. Αν ο γεροντοκόρος Συνταγματάρχης ήταν εφτάψυχη γαλή θα είχε πεθάνει εδώ και τρία τεύχη, αν ήταν σόλα στο πόδι παραπληγικού θα είχε λιώσει ήδη από πρόπερσι.

Δυστυχώς, ο αγαπημένος Jacobs αδυνατεί να εξελίξει τους ήρωες και το περιβάλλον του. Ο κύκλος έχει ήδη αρχίσει να γίνεται φαύλος κι αν ακολουθούσαν μερικά τεύχη ακόμα, θα τα αντιμετωπίζαμε σαν το Hobbit στη σκιά του LOTR ή σα προχθεσινό, ξαναζεσταμένο γιουβέτσι. Σε αντίθεση με τον master Hergé, ο οποίος φρόντιζε να εμπλουτίζει ολοένα τις περιπέτειές του με νέα πρόσωπα σε κεντρικούς ή άλλους ρόλους, ο Jacobs μας τρίβει στη μούρη τις ίδιες και τις ίδιες κωλόφατσες. Και να 'ταν και καμία συμπαθητική, να πεις πάει στα κομμάτια! Έλα όμως, που είναι όλες για τον μπούτσο καβάλα, ψώνια και κομπλεξικοί, οι μισοί σα να 'χουν καταπιεί παγοκολώνα και οι άλλοι μισοί λακέδες του χειρίστου είδους! Έναν νορμάλ άνθρωπο εκεί μέσα δε θα βρεις. Σε αντίθεση με τους γραφικούς μισότρελους - και γι' αυτό ερωτεύσιμους - τυπάκους του δάσκαλου Hergé, εδώ συναντάμε κυρίως φλεγματικούς κι ανέραστους καραγκιόζηδες των σαλονιών και των κολαριστών γελέκων.

Τέλος πάντων, αφού είδε κι απόειδε ο Χάροντας ότι με τον Όλρικ δεν πάνε και πολύ καλά οι δουλειές, στράφηκε στον ίδιο τον Jacobs, όπου δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερα προβλήματα κι ο άνθρωπος πέθανε κάποιο πένθιμο του φθινοπώρου δείλι, όπως πεθαίνουν όλοι οι ανθρώποι, δηλαδή οριστικά κι ανεπιστρεπτί. Το βαρύ χρέος της ολοκλήρωσης του τελευταίου αυτού έργου ανέλαβε ο βέλγος comist-ας BOB DE MOOR, ο οποίος δεν είχε καλύτερη τύχη απ' τον προκάτοχό του: μία που εκδόθηκε ο δεύτερος τόμος το 1990 και μία που πέθανε το 1992. Κομπλέ. Πάντως, άξιος συνεχιστής, ο Bob διατήρησε άριστα το ρυθμό και την ατμόσφαιρα της αρχικής ιστορίας, τόσο με την ικανότητά του στο πενάκι και την καθαρή γραμμή, όσο και με την ικανότητά του να αποδώσει τους ήρωες το ίδιο ηλίθιους και σπασαρχίδες, όπως τους παρέλαβε. Άξιος, άξιος! Γι' αυτό θα του κάνω τη χάρη και δε θα κριτικάρω τη δική του δουλειά, παρά θα κλείσω με 2-3 μόνο σχόλια πάνω στην αισθητική εμπειρία του 1ου τεύχους.

Να είστε πάντα καλά και να διαβάζετε (comics εννοείται)!!!
 
Ο ίδιος άνθρωπος που ζωγραφίζει αυτό...
... αυτό...
... κι αυτό...
... είναι ικανός να ζωγραφίσει κι αυτήν την απερίγραπτη παπαριά,
αυτό το τσουνάμι καλλιτεχνικού σπέρματος, για παιδιά προγεννητικής ηλικίας!!!
Να μην ξέρεις πού τελειώνει ο δάσκαλος...
... και πού ξεκινάει ο μαθητής!

Monday, September 1, 2014

BLAKE & MORTIMER - Υπόθεση Βαρεμάρα...

Κι όμως ναι. Πάλι το σκάει ο Όλρικ, πάλι βοηθός του είναι ο αυστραλοπίθηκος Σάρκυ, πάλι στο τέλος σκοτώνονται όλοι εκτός απ' αυτούς τους δύο, κ.ο.κ. Σαν κρητική βεντέτα, εις τον αιώνα των άπαντα. Συνολικά βαρετή θεματολογία, εντελώς αστικού ενδιαφέροντος: διπλωματικές σχέσεις, ένα κλεμμένο περιδέραιο, διαπλοκή και διαφθορά, κυνηγητά στους δρόμους του Παρισιού, ανταλλαγή πυροβολισμών, κ.ο.κ.

Τώρα, κατ' εξαίρεση της φαρμακερής μου γλώσσας, θα μιλήσουμε για τα καλά...

Εντάξει, ένα καλό μόνο...

Α ναι! Μιλάμε για την ιστορία "ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΕΡΙΔΕΡΑΙΟ" (Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ)

ΚΑΛΟ (1)

Ο Jacobs αποτίνει, αριστοτεχνικά, φόρο τιμής στο Παρίσι. Για άλλη μια φορά, αποδεικνύει το τιτάνιο μέγεθος και τη σχεδιαστική του σοβαρότητα (βλ. εξαίρεση: Φαρμάκι 1, παρακάτω). Ο άνθρωπος είναι τεράστιος, γιατί δεν πιάνει να ζωγραφίζει γαλλικά σπίτια από καρτ-ποστάλ και να τα χώνει φόντο στη δράση και χαιρετίσματα. Ο άνθρωπος, προφανώς, γύριζε το Παρίσι αυτοπροσώπως αναζητώντας τα πεδία της δράσης του ή - έστω - η έρευνα, που πιθανόν έκανε από απόσταση, είναι τόσο ενδελεχής που σ' αφήνει άναυδο.

Παραθέτω ένα απλό παράδειγμα κι ωστόσο είμαι βέβαιος ότι, αν κανείς από εσάς έχει περισσότερη διάθεση, θα καταφέρει να βρει πληθώρα πλεονάζοντων αποδείξεων. Η παρακάτω σκηνή δράσης εξελίσσεται στους δρόμους του Παρισιού, όπου κάθε αναφορά και οδηγία είναι τόσο ακριβής, σα να διάβαζε κανείς τουριστικό οδηγό...

A Paris, quand un amour fleurit...

Η πλατεία Denfert σήμερα...

Και χθες ίδια ήτανε...

Κι η λεωφόρος René-Coty, η οποία οδηγεί στο πάρκο Montsouris...

Στράτα στρατούλα, εις τας Παρισίους...

Και μια συνολική άποψη της διαδρομής, από το Google Earth...

Τι άλλο να κάνω, για να ξεγκαβωθείτε;;

Χρειάζονται άλλα σχόλια;;; Μόνο σεβασμός!

ΦΑΡΜΑΚΙ 1

Είναι αδύνατο να μη διαπιστώσει κανείς την αλλαγή τεχνοτροπίας του Jacobs. Ο ρεαλισμός του καλλιεργείται ακόμη περισσότερο και οι φιγούρες φανερά πιο ώριμες σε ύφος και στιλ. Έχει, προφανώς, αντικαταστήσει τα πενάκια ή τα πινέλα του. Στα προηγούμενα τεύχη, το φόντο γινόταν με γραμμές αν όχι του ίδιου πάχους, αρκετά κοντά στο πάχος με το οποίο σχεδίαζε το πρώτο πλάνο και τους ήρωες. Για το λόγο αυτό, τα καρέ δεν είχαν ιδιαίτερο βάθος, παρά μια ισοπεδωτική λεπτομέρεια - χωρίς αυτό να ειπώνεται με επικριτική διάθεση, αλλά σαν απλή διαπίστωση. Σε αυτό το τεύχος, ωστόσο, οι χαρακτήρες σε πρώτο πλάνο γίνονται συνήθως με πλούσιες, παχιές γραμμές, ενώ το φόντο με πολύ-πολύ ψιλό πενάκι.

Ωραία και πού 'ναι το φαρμάκι, λοιπόν;;; Ας πούμε ότι βλέπετε απέναντί σας την ομορφότερη γυναίκα, που έχετε δει ποτέ σας. Τέλεια από κάθε άποψη. Ή μάλλον όχι τέλεια, αλλά ιδανική. Μ' εκείνες τις μικρές, διακριτικές ατέλειες που την κάνουν εκθετικά ομορφότερη. Ο τρόπος που περπατάει, που μισοκλείνει τα βλέφαρα ή τα χείλη, ο τόνος της φωνής της. Είστε σε έκσταση, νιρβάνα, ετοιμάζεστε να εγκαταλείψετε το σώμα σας και να ενωθείτε με τη συμπαντική ολότητα. Και στο σημείο αυτό, απλά γυρίζει και κλάνει. Θα ξενερώσετε ή όχι; Δεν έχω τίποτα με την κλανιά, ούτε όμως είμαι και πορδολάγνος. Όπως, επίσης, ούτε η γυναίκα αυτή θα πάψει να είναι όμορφη, επειδή αερίστηκε. Κι όμως, για μια στιγμή, για ένα τοσοδούλι διάστημα χρόνου, η πορδή θα φανεί τόσο αταίριαστη με το όραμα που την πλαισιώνει, ώστε κάθε υπερσυμμετρία θα γκρεμιστεί σε μια μονοδιάσταση έκφραση απώθησης.

Πού θέλω να καταλήξω με την πολυλογία μου;;; Ρε φίλε Jacobs, θες να μας πείσεις ότι κάνεις ρεαλιστικό comic και μάλιστα αποφασίζεις να το κάνεις να φαίνεται ακόμη ρεαλιστικότερο. Γιατί ρε γαμώτο, το γυρίζεις έτσι απότομα σε ντίζελ; γιατί μας βυθίζεις στο βόθρο χωρίς αναπνευστήρα; Αυτό το ρημάδι το καρέ πού διάλο κολλάει;;; Τι άσχετα, απαράδεκτα, καρτουνίστικα μάτια είναι αυτά;; Αβάσταχτη παραφωνία σε ένα εντελώς άλλου ύφους περιβάλλον. Ήττα.

Τον περιλούζει με αφρό από άλλο comic...

ΦΑΡΜΑΚΙ 2

Σας έχω πει ότι ο αγαπημένος μου ήρωας είναι ο Μόρτιμερ; Όχι; Περίεργο! Μήπως τότε δεν είναι; Δύσκολη επιλογή εκείνη του μη χείρονος. Αλλά να το παραδεχτούμε : ο Μπλέικ είναι επίπεδος όσο κι οποιοσδήποτε δημόσιος υπάλληλος, άκαμπτος σα στέκα που 'χει καταπιεί άνθρωπο, την ώρα που ο Μόρτιμερ έχει την αξιοπρέπεια μιας πετυχημένης εκσπερμάτισης. Εδώ που τα λέμε, ακόμα κι ο ίδιος ο Jacobs βάζει συχνά τον Μπλέικ στο περιθώριο των ιστοριών του. Γίνεται, λοιπόν, να περάσει τεύχος να μην σχολιάσω Μόρτιμερ; Εδώ θα σχολιάσω και λίγο αναδρομικά, σα φορολογικό νομοσχέδιο.

Ο Μόρτιμερ υποτίθεται πως είναι ένας από τους σοβαρότερους επιστήμονες. Σε τι ακριβώς, ένας θεός ξέρει αφού χώνεται σαν την πορδή - να τη πάλι, ούτε Λαζόπουλος να 'μουν - σε κάθε επιστημονικό πεδίο, από ιστορία και παλαιοντολογία, μέχρι ηλεκτρομαγνητισμό και πυρηνική ενέργεια. Μπορεί να πήγε σε κάποιο ελληνικό Ι.Ε.Κ., από εκείνα που μπροστά στο κύρος τους υποκλίνεται η υφήλιος. Χαίρει επίσης άκρατου σεβασμού, από την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα και, πιθανότατα, ο τοίχος πίσω απ' το γραφείο του είναι γεμάτος με "Αιέν Αριστεύειν", από τη σαρωτική του πορεία στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Παρ' όλα αυτά, δεν υπάρχει τεύχος που να μην την κάνει τη χοντρομαλακία του. Όπως πχ. να γκαρίζει σαν ετοιμόγεννη, μέσα στις κατασκότεινες κι ετοιμόρροπες στοές και κατακόμβες, του υπόγειου Παρισιού.

Ο ιδανικός σύντροφος για ορειβασία...

Επειδή βαριέμαι να σκανάρω, μην ξεχνάμε επίσης ότι:

(α) Στη "ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ", προσπαθώντας να διώξει κάτι θεόρατες κουνουπιέρες, του σπάει το λουρί του κράνους και το χάνει σ' ένα βάλτο, κάπου στο βάθος του καρέ. Για να το ξαναβρεί και να επιστρέψει, θα αναστατώσει τη μισή πανίδα της Ιουρασίου.

(β) Στο "ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ", πάλι προσπαθώντας να διώξει κάτι θεόρατα κουνούπια - προφανώς είναι γλυκοαίματος - θα χάσει το όπλο του μέσα σε κάτι βάλτους. Για να το ξαναβρει και να επιστρέψει, θα αναστατώσει τη μισή χλωρίδα της "υπερβολικά επικίνδυνης ζούγκλας" βάζοντας σε κίνδυνο όχι μόνο τη δική του ζωή, αλλά και του συμπολεμιστή του.

Τι άλλο να πει κανείς, γι' αυτό το εξαιρετικό, σκωτζέζικο δείγμα κατάθεσης σε Τράπεζα Σπέρματος,  με επιτόκιο 30 τοις εκατό;; Εύχεσαι να ήταν πεντάδυμος, να κάνεις δώρο έναν σε κάθε ήπειρο.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Κι ένας φόρος τιμής, από τον Jacobs στον... εαυτό του! Κι όμως ναι, είτε το κατάπιε, είτε το καβάλησε, πρόκειται μάλλον για καλάμι, του είδους μπαμπού!! Ειναι γνωστό, ότι πολύ συχνά οι καρτουνίστες αποτίνουν τιμές σε συναδέλφους που τους ενέπνευσαν ή τους αγαπούν, χώνοντας εμβόλιμα υπονοούμενα, μέσα σε κάποιο απ' τα καρέ μιας ιστορίας. Όπως πχ. έκανε ο Hergé για τον Jacobs, στα "ΠΟΥΡΑ ΤΟΥ ΦΑΡΑΩ". Όχι ο Jacobs, όμως! Όχι το παιδί! Δεν είναι αυτός απ' αυτούς! Αυτός είναι μεγάλος, είναι τεράστιος, την έχει μεγαλύτερη απ' όλους! Του περισσεύουν δυο καρέ χώρος και πώς σκέφτεται να τα γεμίσει; ε; πώς; Μα με τον εαυτό του φυσικά!!!

Ένας απ' τους πλέον επικίνδυνους κακοποιούς στο Παρίσι...

Βλέπουμε το χοντρο-Λούι διαβάζει ένα τεύχος του περιοδικού "TINTIN". Χαζεύουμε το εξώφυλλο, googl-άρουμε μια στάλα και τι να δούμε;; Πρόκειται για την ιστορία που... διαβάζουμε ήδη! Μπράβο Jacobs, μπράβο!!! Πολύ γουστάρουμε που σ' αρέσει... Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΜΑΔΑ ΦΑΚΑ!!!

"TINTIN", τεύχος 884

Ορεβουάρ κι ατουταλέρ...

Sunday, August 31, 2014

BLAKE & MORTIMER - Η Διαβολική Παγόδα...

Εντάξει, ας είμαστε ειλικρινείς: ο ορθός τίτλος είναι "ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ" (Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ). Όμως, το σενάριο είναι τόσο "ό,τι να 'ναι", που το ίδιο θα μας έκανε ακόμα κι αν το βαφτίζαμε "Η Διπολική Διαταραχή", "Η Κόρη Μου Η Σοσιαλίστρια" ή "Τι Είχες Γιάννη, Τι Είχα Πάντα". Στο κάτω-κάτω, η φράση "Διαβολική Παγίδα" θα μπορούσε να μπει ως τίτλος στο 99% των comic δράσης που κυκλοφορούν, καθώς παντού και πάντα υπάρχει ένας σατανικός κακός, που η σατανική δουλειά του είναι να στήνει, με σατανικό τρόπο, σατανικές παγίδες. Μια άλλη μικρή (σατανική) "απάτη" είναι αυτό το "Οι Περιπέτειες του Μπλέικ & Μόρτιμερ", καθώς το συγκεκριμένο τεύχος μονοπωλείται ξεδιάντροπα από το γλυκούλη - πλην όμως ασύστολο αυνάνα - Μόρτιμερ, όπου και αποδεικνύει ότι αν και μονογαμικός, δεν έχει πρόβλημα να συνάπτει εφήμερες σχέσεις και με έτερους παρτενέρ, σε οποιαδήποτε εποχή και ώρα. Αρκεί να 'ναι άντρες. Τέλος πάντων, ξεκινώντας την εικονογραφήγηση, το πιο πιθανό είναι πως ούτε ο ίδιος ο καλλιτέχνης δεν είχε ιδέα τι γύρευε να φτιάξει, οπότε σου λέει: θα βάλω ένα τίτλο μπαλαντέρ κι ό,τι να 'ναι, μέσα θα πέσω.

Τώρα, να πούμε την αλήθεια, αν εξαιρέσεις την αναποφασιστικότητα του Jacobs αν στην τέχνη του επιθυμεί το ρεαλισμό ή την ιλαροτραγωδία, πρέπει να παραδεχτούμε ότι σε αυτήν την ιστορία δίνει ρεσιτάλ φαντασίας. Όρεξη να 'χεις να διαβάζεις. Μην κοιτάτε, που εμείς στην εποχή μας έχουμε πάθει overdose από κάθε τρελή κι ασυνάρτητη κινηματογραφική φαντασίωση, οπότε δύσκολα εντυπωσιαζόμαστε πια. Αν ξεφυλλίσεις, όμως, το comic με αγνή, παιδική ματιά, θα μείνεις το ίδιο εντυπωσιασμένος σα να το διάβαζες πριν 50 χρόνια.

Όπως συνηθίζω θα είμαι... λιτός και σύντομος.

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 1

Το έχω ξαναπεί, θα τα ξαναπώ και θα το φωνάζω επανειλημμένα: ΤΟ LETTERING ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΙ ΟΧΙ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΜΕ ΜΑΓΝΗΤΑΚΙ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ "ΝΑ ΠΑΡΩ ΚΕΦΑΛΟΤΥΡΙ ΚΑΙ ΠΙΠΕΡΙΕΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ"!!! Ήμαρτον πια με τους Έλληνες καραγκιόζηδες, που παίρνουν εκεί ένα μαρκαδοράκι και γράφουν σαν να γράφανε στο θρανίο τους καφρίλες ή στίχους του Παντελίδη (που είναι το ίδιο). Το Lettering πρέπει να γίνεται από άνθρωπο, με επαρκή καλλιτεχνική αντίληψη και το έχω θίξει απ' τις πρώτες μου αναρτήσεις. Αλλά δε φταίει αυτός, που κάνει τη μαλακία. Φταίει αυτός, που τον βάζει σ' αυτή τη θέση. Η ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ φέρει ακέραια την ευθύνη, καθώς φιλοδοξεί να παρουσιάζεται σα μια δύναμη στον ελληνικό χώρο. Το να επιτρέπεις τέτοια κακότεχνα ορνιθοσκαλίσματα είναι το λιγότερο αντι-επαγγελματικό. Είπα.

Δαι Θα σασ χριαστούμαι κσανά! Φέβγωντας, παιράσται απώ τω λωγηστίριω.
[ Δεξιά : η πρωτότυπη γραφή, από κάποια αγγλική έκδοση ]

ΣΥΜΒΟΥΛΗ: Το να γράφεις πρόχειρα και στο γόνατο, δε σημαίνει απαραίτητα ότι δίνεις την εντύπωση συνθήματος, χαραγμένου στην πέτρα, αλλά μόνο την εντύπωση της δικής σου προχειρότητας και βιασύνης. Από τα λίγα γαλλικά του πρωτότυπου, που πλαισιώνουν το κύριο θέμα, παρατηρούμε ότι το στιλ γραφής κάθε άλλο παρά κακότεχνο και προχειροφτιαγμένο είναι. Απ' το "TIRANI" και το "VIV LE..." γίνεται φανερό ότι ο Jacobs γράφει με επιμέλεια. Επιλέγει την ανορθογραφία και την ασυμμετρία μεγέθους και θέσης των χαρακτήρων, για να δώσει το αίσθημα που επιθυμεί και σε καμία περίπτωση τον άθλιο γραφικό χαρακτήρα. Ο υπεύθυνος του Lettering θα έπρεπε να είναι, τουλάχιστον, συνεπής ως προς την πρόθεση του πρωτότυπου. Ήττα.

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 2

Τι συμβαίνει όταν ο καλλιτέχνης βαριέται να σχεδιάσει; ε; τι συμβαίνει; τι; ε; τι; Συμβαίνει το παρακάτω γραγικό...

Όσο σου παίρνει να διαβάσεις αυτή τη σελίδα,
σου παίρνει όλο το υπόλοιπο comic μαζί!!

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 3

Είναι γνωστό ότι Hergé και Jacobs δεν πολυσχεδιάζουν γυναίκες. Ο Jacobs βέβαια το παραξηλώνει. Συνήθως, θα τις δεις στην πρώτη σελίδα, όπου η δράση ξεκινάει σε σταθμούς, πλατείες και γενικά δημόσιους χώρους, αλλά και παλι σαν καρικατούρες από μακρινή απόσταση. Σε αυτό το τεύχος, ωστόσο, υπάρχουν δύο χτυπητές εξαιρέσεις, η καθεμία για ξεχωριστό λόγο. Η πρώτη - κι αδιάφορη - αφορά στη διάσωση μιας πριγκιποπούλας, κάπου στα μισά της ιστορίας και τα λοιπά, και τα λοιπά και άντε γεια. Η δεύτερη, όμως, είναι όλα τα λεφτά, όπου ο Jacobs κατ' εξαίρεση βάζει μια νοσοκόμα - μια απλή, περαστική κομπάρσα δηλαδή - σε πρώτο πλάνο!!! Λες τώρα κανά φετίχ με τις νοσοκόμες; Δε μας ενδιαφέρουν, φυσικά, τα προσωπικά του καθενός. Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι η αναπάντεχη κατάληξη της ελληνικής μετάφρασης! Να χτυπιέσαι μέχρι δακρύων!!! Παρατηρείστε απλά το όλο υπονοούμενο βλέμμα της νοσοκόμας, μετά την ατάκα που προηγείται!!! :D

ΑΔΕΛΦΗ - Χμμ, μάλλον θ' αργήσω να σχολάσω σήμερα!

Να είμαστε ειλικρινείς; Η νοσοκόμα θυμίζει περισσότερο τραβεστί, παρά γυναίκα εκ γενετής. Άβυσσος η ψυχή του Jacobs, καθότι έχει αποδείξει - στις λίγες περιπτώσεις, που σχεδιάζει γυναίκες - ότι μπορεί να τις καταφέρει πολύ όμορφες και κομψές (βέβαια, λίγο High Society, αλλά μη μπλεχτούμε τώρα με την πάλη των τάξεων). Η συγκεκριμένη τραβεστί, ωστόσο, κάτι μου θύμιζε. Φαγώθηκα να θυμηθώ τι μου θύμιζε. Τελικά, θυμήθηκα...

"ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ" [RED HEAT] με ΣΒΑΤΖΕΝΕΓΚΕΡ και ΜΠΕΛΟΥΣΙ:
Ένας κακός άνθρωπος με περούκα, πολύ-πολύ πειστικός. Το τελειότερο
απ' όλα είναι το φρύδι, ΤΟ ΦΡΥΔΙ!!! Copy paste!!! Τραγικό!!!

Αυτά για σήμερα. Καλή σταδιοδρομία σε όλες, όλους και όλα...

Saturday, August 23, 2014

ΜΠΛΕΪΚ & ΜΟΡΤΙΜΕΡ - Λεπτομέρειες...

Θα μου πείτε και με το δίκιο σας: Μα τι διάολο έχει πάθει αυτός με ΜΠΛΕΪΚ, ΜΟΡΤΙΜΕΡ και ΘΟΡΓΚΑΛ;; Παιδιά, συμπαθάτε με! Έχω πιάσει να ξαναδιαβάζω τα παλιά μου comics κι έτσι, με τη σειρά που τα 'χω πιάσει, με την ίδια σειρά θα τα τρώτε κι εσείς στη μάπα. Τι σημαίνει τώρα το "εσείς", όταν ο μοναδικός αναγνώστης είμαι εγώ, είναι μια απορία βαθυστόχαστη και γι' αυτό παντελώς άχρηστο ν' απαντηθεί. Στη δουλειά μας τώρα...

Σε αντίθεση με τα εκπληκτικά δομημένα φόντα - σε προοπτική, καθαρότητα, λεπτομέρεια - οι χαρακτήρες του Jacobs δεν είναι παρά αναβαθμισμένες καρικατούρες κι οι προσωπικότητές τους εξίσου επίπεδες με το χαρτί, που τις φιλοξενεί. Διαβάζοντας το "ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ" (από τη ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ), τελειώνεις με ανάμικτα συναισθήματα (κοινώς: σαλάτα ή τουρλού): από τη μία, χορτάτος συνεχούς δράσης και ανατροπών κι από την άλλη αναίσθητος από τη γελοιότητα των διαλόγων και την αφέλειας των ηρώων. Για παράδειγμα, ο σούπερ βασιλάνακτας μιας ολάκερης Ατλαντίδας, μορφή επιβλητική που θυμίζει (τουλάχιστον) γενικό προϊστάμενο του Δία, έχει για δεξί του χέρι κάποιο Μάγκωνα, ήτοι μια λακέρδα και μισή, μια σκατόφατσα του κερατά, η οποία φωνάζει από τα 10 τονο-παρσέκς ότι πρόκειται περί κοινού απατεώνα και κακού.. ναι, ναι! κακού ανθρώπου! Αν βάλεις ένα 4χρονο, που 'χει μεγαλώσει μόνο με στοργή και Μπομπ Σφουγγαράκη, θα καταλάβει απ' το πρώτο καρέ, ποιος είναι ο δολοφόνος. Απ' την άλλη ο ανώτατος άρχοντας - που μοιάζει, όπως είπαμε, κλωνοποίηση του Δία με περμανάντ - του αναθέτει όλες τις αποστολές εμπιστοσύνης - πάντα με βλοσυρό ύφος σοφιασκαιμηχέσω - κι εφτά σελίδες πριν το τέλος, όταν όλα έχουν γίνει μπουρδέλο και μόνο αφού ο ίδιος ο κακός άνθρωπος του αποκαλύψει την πλεκτάνη, μοιάζει να πέφτει από τα σύννεφα. Ανάθεμα, βέβαια, κι αν έχει καταλάβει τι έγινε, απλά συνοφρυώνεται και το παίζει καμπόσος!

Αλλά, όπως κλασικά συμβαίνει, γι' αλλο πράγμα ξεκίνησα ετούτη την ανάρτηση. Τώρα, όμως, δε θυμάμαι πια τι. Α ναι, ξεκίνησα με αφορμή κάποιες λεπτομέρειες. Ορίστε λοιπόν ένα κριτικό σάρωμα, με σεβασμό στις τελευταίες.

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 1η

Σαν ελάχιστο φόρο τιμής στη συγχωρεμένη μου γιαγιά - και σ' όλες τις γιαγιάδες του κόσμου - την οποία μου θύμισαν οι ανατριχιαστικά συνταρακτικοί διάλογοι της ιστορίας...

Αχ πού 'ν' τος, πού 'ν' τος ο κιαρατάς;!
ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 2η

Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα, ότι για να ανατρέψεις μια κοινωνία τόσο οργανωμενο-προηγμένη, όπως αυτή της βυθισμένης Ατλαντίδας, το σημαντικότερο είναι να συγκεντρώσεις γύρω σου τους πλέον εκλεκτούς συνεργάτες: πρόθυμους, ευφυείς και - κυρίως αυτό - με ισχυρή προσωπικότητα...

Και Χαίρε-Χαίρε, Λέγε-Λέγε, ο Χριστιανός μπερδεύτηκα...

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 3η

Οι καθηλωτικές ατάκες βομβαρδίζουν ασταμάτητα τον αναγνώστη (Σημ. Παρατηρώντας τη μεσαία φυσιογνωμία: περιποιημένος βρεττανικός μύστακας, σε καθαρόαιμο από 30 γενιές Άτλαντα!) ...

Ο αναγνώστης ή από πέσιμο θα πάει ή από χέσιμο.
Ωστόσο, το υψηλό επίπεδο συχνά θυμίζει Όμηρο:
"Κάτω εκρημνίσθη, κι έζωσεν αυτόν θανάτου σκότος" [Ε, 47]

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 4η

Εδώ παρακολουθούμε το Μόρτιμερ, αυτόν τον ατρόμητο Σκώτο εκπρόσωπο, αυτήν την τριχωτή, πυρόξανθη κουράδα, που πληρώσαμε 1050 δραχμές για να διαβάσουμε τις περιπέτειές του (οκ! 525 δρχ. αφού είναι δύο οι πρωταγωνιστές), με πόση σπιρτάδα και τι απαράμιλλο θάρρος απαντάει στην ανακοίνωση του συνοδοιπόρου του...

Χαχα! Μήπως έχει τίποτα αγκάθια, τίποτα κατσαριδάκια;;
Όχι προς θεού! Τη λέμε "υπερβολικά επικίνδυνη ζούγκλα"
μόνο και μόνο για να κρατάμε χαμηλά τις
αντικειμενικές αξίες! ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΙΑ !!!;;;

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 5η

Όπου ο ανεκδιήγητος Μόρτιμερ ανυπομονεί να βγάλει τα μασκαριλίκια. Ο παρατηρητικός αναγνώστης θα διαπιστώσει αναφανδόν, στο αμέσως επόμενο καρέ, πόσο αξιοπρεπής φαίνεται πλέον με τη νέα του ενδυμασία...

Ούτε για γαμπρός!

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 6η (Ετεροχρονισμένη)
 
Όπου ο πουριτανός και αυτοκρατορικός Μπλέικ, υψηλόβαθμο στέλεχος της Σκότλαντ Γιάρντ, στητός και άκαμπτος σαν απολιθωμένη καμηλοπάρδαλη, φωνάζει στιβαρά "Γιούπι" σε ένα ξέσπασμα ανδροφροσύνης! Με το ίδιο απαράμιλλο δέος, απολαμβάνουμε το εξαιρετικό συνολάκι και τις όλο σκέρτσο γάμπες του αξιοπρεπέστατου - κατά τ' άλλα - φίλου και βοηθού του, Μόρτιμερ. Σε αυτούς τους ανθρώπους εναποτίθεται, συχνά, η τύχη και η μοίρα ετούτου του κόσμου. Ουδέν σχόλιον...

Μαγεία εις την 9η (τέχνη)!

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 7η

Κλείνοντας, να επιστήσουμε την προσοχή σε μια λεπτομέρεια (?) που είναι αφανής. Αν εξαιρέσουμε την πρώτη σελίδα, η οποία διαδραματίζεται σ' ένα σταθμό όπου στο βάθος, σα χρωματιστά μυγοχέσματα, διακρίνονται 4 (!) ολόκληρες μισές γυναικείες φιγούρες, στις υπόλοιπες 61 σελίδες άλλη γάμπα, από την ξυρισμένη κόντρα γάμπα του Μόρτιμερ, μην ελπίζετε να δείτε! Εκατό φορές χειρότερος από τον Hergé! Μισογυνισμός, πουριτανισμός, κρυφο-ομοφυλοφυλισμός (η αιχμή εδώ, στο πρώτο συνθετικό), απλός εκφυλισμός του εγκεφαλικού φλοιού; Το μυστικό το πήρε ο Jacobs στον τάφο του κι εμείς θα πάρουμε την απορία στους δικούς μας.

Θα αναρωτηθούν, τώρα, μερικοί αφελείς: μα πώς διάολο πολλαπλασιάζονται οι Άτλαντες; Με μίτωση; Με αυγά; Με κλωνοποίηση; Με έγχρωμες φωτοτυπίες;; Πού είναι οι γυναίκες τους; Τις πήρανε φεύγοντας απ' τον πλανήτη ή στα μισά της διαδρομής (κοντά στο κέντρο του Γαλαξία, 30.000 έτη φωτός με τα πόδια) θα διαπιστώσουν - από τη μαλακία που θα πέφτει σύννεφο - ότι κάτι ξεχάσανε πίσω;

Ίσως, η απορία μας λυθεί απλώς με το παρακάτω αποχαιρετιστήριο καρεδάκι...

Ευλογήμενο το νερό και η αδιαφάνειά του!
Δε θέλουμε να ξέρουμε τίποτα περισσότερο!!

Tuesday, July 29, 2014

ΜΕΡΟΣ 4ο - Πάπυρος, Λαρούς, Μπριτάνικα...

Τρία πράγματα θα θίξω εδώ: ένα καλό, ένα κακό, κι ένα πατριωτικό. Φύγαμε:

ΘΙΞΙΜΟ 1ο

Τα δείγματα της εκπληκτικής τέχνης του Jacobs απλώνονται αφειδώλευτα, σε όλη την έκταση των ιστοριών του. Κι ωστόσο, κάποια κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση, δίχως απαραίτητα να είναι θεόρατα, ολοσέλιδα, επιβλητικά ή ό,τι άλλο. Μια από αυτές τις περιπτώσεις είναι η παρακάτω τετράδα καρέ, στα οποία αναπτύσσεται μια εξαιρετική ροή κίνησης, την οποία δε χορταίνω να χαζεύω ξανά και ξανά. Αν επρόκειτο για κινηματογράφο, θα μιλούσαμε για εξαιρετικό μοντάζ. Αν επρόκειτο για θέατρο θα μιλούσαμε για μια βαθιά δουλεμένη θεατρικότητα. Ειδικότερα, η σύνδεση δεύτερου-τρίτου καρέ, θα μπορούσε να διδάσκεται σε σχολές τέχνης. Το ύψος της τελειότητας είναι τέτοιο, ώστε προς στιγμήν ξεχνάς ότι παρακολουθείς ροή στατικών εικόνων κι αφήνεσαι σε μια πλάνη ροής κινούμενης εικόνας. Η επίτευξη μιας παραστατικότητας αυτού του ύψους ίσως να οφείλεται, σε κάποιο βαθμό, στην άλλη μεγάλη αγάπη του Jacobs, δηλαδή (τι άλλο από) το θέατρο. Ο ίδιος ήταν κάτι περισσότερο από απλός θεατής: ηθοποιός νωρίτερα και βαρύτονος αργότερα.

Όλρικ, Ο Πάπυρος του Μανέθωνος
"Ο Πάπυρος του Μανέθωνος"
Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ

ΘΙΞΙΜΟ 2ο

Είναι τραγικό, αλλά παρατηρούμε συχνότατα στα comics - ακόμα και τα σοβαρότερα εξ' αυτών - ένα συγκεκριμένο καραγκιοζιλίκι, το οποίο δεν ξέρω αν οφείλεται σε μαλάκυνση του σχεδιαστή, του lettering ή σε μαλακία της μετέπειτα διασκευής του έργου σε άλλη γλώσσα. Το τραγικό έγκειται στο γεγονός ότι μερικοί ανεκδιήγητοι και τυχάρπαστοι μπαμπουίνοι αγνοούν ετούτη την βαθιά αλήθεια: το lettering δεν είναι μια δευτερεύουσα αγγαρεία, δεν είναι μια δουλίτσα ποδαριού που θα τη βγάλει κάνας κλητήρας για χαρτζηλίκι! Το lettering είναι τέχνη από μόνο του! Ντύνει ένα κόμικ με ποιότητα αντίστοιχη της υψηλής ραπτικής: όπως ένας γυναικείος μπούστος μπορεί να εξυψώνεται σε έργο τέχνης, από ένα άριστα σχεδιασμένο φόρεμα, ή πάλι να υποβιβάζεται σε "βυζόμπαλο" από ένα φτηνιάρικο κι ακαλαίσθητο τσουβάλι, έτσι και το ίδιο το σκίτσο ενός κόμικ μπορεί να ολοκληρώνεται σε αυτόνομο έργο τέχνης, από την καλαίσθητη και σωστά επιμελημένη γραφή ή αντιθέτως να καταλήγει σε post-it ψυγείου, ανάμεσα στο τυρί, ρύζι, καφέ, γάλα, Καμπά. Παρακάτω: πώς ένα DRING μπορεί να σε κάνει να θες να πετάξεις ένα κόμικ στην ανακύκλωση...

Ο Πάπυρος του Μανέθωνος - Ringtones
Το σωστό DRING [αριστερά] και DRING για το μπούτσο [δεξιά]!
Και τα δύο σκίτσα, από τον "Πάπυρο του Μανέθωνος",
Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ

ΘΙΞΙΜΟ 3ο

Ας δούμε τώρα τι ιδέα είχε ο μέσος Βέλγος-παύλα-Ευρωπαίος, της εποχής εκείνης, για το μέσο Έλληνα (πάλι της εποχής εκείνης, φαντάζομαι). Παρακάτω, παραθέτω καρεδάκια ή τμήματα καρεδακίων, όπου απεικονίζονται αντίστοιχα ένας Έλληνας υπάλληλος αεροδρομίου, δύο Αιγύπτιοι αξιωματούχοι, ένας Ινδός υπηρέτης και δύο εκπρόσωποι του Βρετανικού το-λευκό-που-ξεχωρίζει (αν και φαίνονται λίγο πιο κιτρινιάρηδες, καθότι το scanner μου είναι αντίστοιχο των οικονομικών μου - τι να σας εξηγώ τώρα).

Ο Πάπυρος του Μανέθωνος - Skintones
"Ο Πάπυρος του Μανέθωνος"
Εκδ. ΜΑΜΟΥΘ COMIX

Χρειάζεται, τώρα, να σχολιάσουμε ότι ο βέρος Έλλην έχει ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΧΡΩΜΑΤΑ με το βέρο... Αιγύπτιο!!;; Φάε Ευρώπη, γύφτο τσολιά, καραγκιόζη!! Το σχόλιο εδώ όμως - όπως ίσως βιαστούν πολύ να μου προσάψουν - δεν έχει ουδεμία σχέση με προσωπικό ρατσισμό, παρά θέτει τα πράγματα - για όσους έχουν άριες διαθέσεις - ακριβώς στις ορθότερες διαστάσεις τους: ο γύφτος, ο τσολιάς-αρβανίτης και ο καραγκιόζης-τουρκόσπορος είναι η Ελλάδα, που επιμένουν μερικοί να κρύβουν κάτω από το ευρωπαϊκό πατάκι, στην είσοδο. Αλλά εντάξει, τι λέω; τώρα πια έχουμε ασπρίσει σε... ανθρώπινα επίπεδα. Όσο χρειάζεται δηλαδή για να μοιραζόμαστε την ευρωπαϊκή αξιοπρέπεια, που ξεχειλίζει χειμαρρωδώς απ' τα ευρωπαϊκά μπατζάκια. Τραβώντας λιγάκι το φαίνεσθαι στα όρια του, μπορούμε να σκεφτούμε ότι ο... πολιτισμένος ασπρουλιάρης, έβαζε και την Ελλάδα στο ίδιο δευτεροκοσμικό ή τριτοκοσμικό τσουβάλι (αδίκως;), όπου φυσικά ο ίδιος είχε δικαιώματα τσιφλικίου, όπως ακριβώς ο Ινδός Ναζίρ περιφέρεται κουνώντας την ουρά του, σαν πιστός υπηρέτης κι όχι σαν πιστός ή ισότιμος φίλος. God save the Queen, slave the rest.

Από την άλλη τώρα, αν αφήσουμε τις αμπελοφιλοσοφίες στην άκρη, ο μέσος Έλληνας την εποχή εκείνη ήταν σε μεγάλο βαθμό έτσι ακριβώς, καθόσον και αφού η πλειονότητα ήταν άνθρωποι της εργατιάς, της βρώμας, της μετανάστευσης κι ήταν φυσικό το δέρμα να παίρνει κάτι απ' την ποιότητα του ήλιου, που κυκλοφορεί σ' ένα γιαπί, σ' ένα λιμάνι, σ' ένα εργοτάξιο. Μην κοιτάτε τώρα, που την έχουμε δει όλοι γραφείο, κλιματιστικό και ξυρισμένο μουστάκι.

Έτσι, λοιπόν, προκειμένου να εκθειάσουμε, για μια ακόμη φορά, το μεγαλείο της τέχνης του Jacobs: οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι στο επίμαχο σκίτσο αναγνωρίζουμε ΟΝΤΩΣ το πρόσωπο ενός Έλληνα εποχής! Ο άνθρωπος, προφανώς, δεν ξεκινούσε να σχεδιάσει ο,τιδήποτε, αν δεν είχε πρωτίστως διεξάγει μια απαραίτητη, στοιχειώδη έρευνα. Για του λόγου το αληθές, παραθέτω αμέσως μερικές φωτογραφίες: μία του Τσιτσάνη σε νεαρή ηλικία, καθώς και μερικά αποκόμματα, από έργα του Τσαρούχη. Τα σχόλια δικά σας...

Αυτά, για σήμερα αγαπητοί. Χαιρετώ!

ΜΕΡΟΣ 3ο - Η Βελγική Σχολή σέρνει καράβι...

Εντάξει, σε αυτό το τρίτο μέρος θα είμαι λιτότατος και στο 4ο θα ολοκληρώσω. Νοηματικά, εννοώ. Παρακάτω, σας εκθέτω δύο απόπειρες του Jacobs με βαπόρια...

Η Κίτρινη Σφραγίδα
Η Κίτρινη Σφραγίδα
[Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ]

Ο Πάπυρος του Μανέθωνος
Ο Πάπυρος του Μανέθωνος
[Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ]

Απολαύστε, τώρα, και μερικά βαποράκια από το πενάκι του HERGÉ...

Ο Τεντέν στο Κογκό
Ο Τεντέν στο Κογκό
[Εκδ. Μ.ΨΑΡΟΠΟΥΛΟΥ & ΣΙΑ]

Ο Τεντέν στην Αμερική
Ο Τεντέν στην Αμερική
[Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ]

Στη Χώρα του Μαύρου Χρυσού
Στη Χώρα του Μαύρου Χρυσού
[Εκδ. Anglo-Hellenic Agency]

Στη Χώρα του Μαύρου Χρυσού
Στη Χώρα του Μαύρου Χρυσού
[Εκδ. Anglo-Hellenic Agency]

Τα Πούρα του Φαραώ
Cigars of the Pharaoh
[Εκδ. MAMMOTH]

Προσωπικά, θεωρώ ότι ο σχολιασμός είναι περιττός. Αν κρατήσουμε, ως εξαίρεση, μονάχα μια ελάχιστη παρατήρηση για το φανερά απλοϊκότερο σκαρί, του πρώιμου "ΤΕΝΤΕΝ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ", οι ομοιότητες ως προς τα υπόλοιπα στοιχεία Jacobs και Hergé είναι σιχαμερά καταφανείς. Θες η τεχνοτροπία της θαλάσσιας επιφάνειας, θες η καθαρότητα σχεδιασμού των πλοίων, θες η ποιότητα, η πυκνότητα και η κλίση των νεφώσεων, όπου υπάρχουν, τι να πρωτο-κουτσομπολέψεις ;;;

Στα σχόλια της ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ για τον E. P. Jacobs, βέβαια, αναφέρεται με κρυστάλλινη διαύγεια:

"Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Jacobs γνώρισε τον Hergé, ο οποίος εκείνη την εποχή ξαναδούλευε πάνω στις πρώτες ιστορίες του "ΤΕΝΤΕΝ", για μία πιο περιληπτική επανέκδοση. Γι' αυτό και είχε τρομερή δουλειά.

Έτσι το 1944 προσλαμβάνει τον Jacobs σαν πρώτο βοηθό του. Η δράση πολλών ιστοριών έπρεπε να συμπτυχθεί και να γίνουν πιο επίκαιρα τα φόντα στις εικόνες. Ο Jacobs βοήθησε τον Hergé γι' αυτά τα δύο σημεία, στις ιστορίες: "Ο ΤΕΝ-ΤΕΝ ΣΤΟ ΚΟΝΓΚΟ", "Ο ΤΕΝΤΕΝ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ" και "ΜΠΛΕ ΛΩΤΟΣ". Στη συνέχεια δούλεψε για τις καινούργιες ιστορίες: "ΟΙ ΕΠΤΑ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΕς ΣΦΑΙΡΕΣ" και "Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ". Σαν ανάμνηση αυτής της εποχής ο Hergé αποθανάτισε τον Jacobs σαν μούμια, στο εξώφυλλο της ιστορίας "ΤΑ ΠΟΥΡΑ ΤΟΥ ΦΑΡΑΩ".

Από αυτή την οπτική και την προοπτική, ίσως να μην ήταν διόλου άστοχο, αν υποψιαζόμασταν καχύποπτα ότι η θάλασσα, στο τελευταίο καρέ του "ΤΕΝΤΕΝ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ" (όπου πάει ο καραγκιόζης ο Hergé και μου μοστράρει την αφεντο-τζίφρα του, μη χέσω), έχει ολοκληρωθεί δια χειρός Jacobs, δηλαδή του ιδίου της θάλασσας του "Μανεθώνειου Παπύρου". Επειδή όμως η "κακιά γλώσσα", εδώ το 'χει ν' αρχίσει να ξερνά φαρμάκι και για ένα σωρό άλλα, κατά παντός υπευθύνου και του κάθε αφεντικού που εκμεταλλεύεται τους υπαλλήλους του, ας λήξουμε εδώ κι ετούτη την ανάρτηση, ώστε να χωρίσουμε αγαπημένοι έως και την επόμενη συνάντησή μας (δηλαδή, σε 5-10 λεπτά, από τώρα).

Υ.Γ. (1) : Χαριτολογώ φυσικά αφού, κατά βάθος και μέχρι τα πλάτη της επιφανείας, ο Hergé ήταν (και είναι) ένας από τους πρώτους και μεγαλύτερους έρωτες!!! Για τον εικαζόμενο ρατσισμό του, αν έχει βάση ή όχι, θα το εξετάσουμε ψυχραιμότερα αργότερα, σε άλλη ανάρτηση, καταλληλότερη και εκτενέστερη. Στο κάτω-κάτω, τι μας νοιάζουν εμάς όλα αυτά τα ταπεινά, τι στιγμή που ανήκουμε στη λευκή και καθαρή Άρια φυλή; Αυτές οι ευαισθησίες είναι για τους βρωμερούς σκυλάραπες, τους ταμ-ταμ-ταμ...

Υ.Γ. (2) : (Μ' αρέσει, που θα έγραφα λίγα) Όσον αφορά στην απότιση τιμής από τον Hergé στον Jacobs, στα "ΠΟΥΡΑ ΤΟΥ ΦΑΡΑΩ", δεν γίνεται μόνο στο εξώφυλλο, όπως αναφέρεται σε προηγούμενο σχόλιο...

Jacobs, Τα Πούρα του Φαραώ

...αλλά και σε καρεδάκι εντός της αφήγησης...

Jacobs, Τα Πούρα του Φαραώ
Cigars of the Pharaoh
[Εκδ. MAMMOTH]

Βέβαια, η έγχρωμη έκδοση που απολαύσαμε ως ολοκληρωμένο comic δεν ήταν παρά μια από τις πρώιμες ασπρόμαυρες (ή μαυρόασπρες) ιστορίες του Hergé, που δημοσιεύονταν στο "LE PETIT VINGTIÈME" σε συνέχειες, επανασχεδιασμένη κι επανεπεξεργασμένη. Έτσι, στο πρωτότυπο καρέ, ο Jacobs απλά τον πούλο...

Τα Πούρα του Φαραώ, Le Petit Vingtième
Le Petit Vingtième [1933-34]

Monday, July 28, 2014

ΜΕΡΟΣ 2ο - Τον Μπλέικ κι αν τον πλένεις...

Μπλέικ: ο απόλυτος τζέντλεμαν. Δηλαδή, α-σεξουαλικός και τυπικός σα σφραγίδα πρωτοκόλου (αν και για τη σφραγίδα, πολλοί θα εξέφραζαν αντιρρήσεις). Στον "ΠΑΠΥΡΟ ΤΟΥ ΜΑΝΕΘΩΝΟΣ" όλοι τον νόμιζαν νεκρό. Στην "ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥΣ"... αναστήθηκε, κάπου ανάμεσα σε Βουτσά "Ξιπόλυτο Πρίγκηπα" και "Τον αράπη κι αν τον πλένεις". Παίρνεις ένα βέρο Λονδρέζο - κάτι σαν αρσενική Χιονάτη μ' άλλα λόγια - τον αφήνεις 2-3 μέρες στον ήλιο με μια κελεμπία και όπα! ως δια μαγείας, όλοι - ακόμα κι ο πιο πιστός του φίλος - τον περνάνε για ντόπιο φιστίκι, από δεκαεφτά γενιές αράπη. ΕΛΕΟΣ!!! Αλλά πάλι άσχετα είναι όλα αυτά, που γράφω. Τι θα γίνει πια με μένα;

Πάμε, λοιπόν, στις 2-3 παρατηρήσεις, κυρίως σχεδιαστικού-τεχνικού ενδιαφέροντος...

Στην "ΚΙΤΡΙΝΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ", κοντοστάθηκα για λίγο σε δύο σημεία. Στο ένα ήμουν λάθος και από εγωισμό... βαριέμαι να το θίξω. Θα θίξω όμως το άλλο. Στο παρακάτω [original] καρέ, παρατηρούμε μια φιγούρα στο βάθος, μέσα στη βροχή. Και μου δημιουργήθηκε η απορία: για ποιο λόγο ένας σχεδιαστής να σκιτσάρει κάποιον μες στη βροχή, με γραμμές αντίθετες στη ροή της βροχής κι όχι παράλληλες προς αυτή;;; Στο ένθετο καρεδάκι, έκανα ένα μικρό τεστ και προσέθεσα την ίδια φιγούρα αντεστραμμένη, προς σύγκριση.

Όλρικ, Η Κίτρινη Σφραγίδα
Η Κίτρινη Σφραγίδα
Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ

Έτσι, μπορούμε να βγάλουμε τα εξής συμπεράσματα: κατά πρώτον, ότι λέω μαλακίες (το πιθανότερο) και κατά δεύτερον, ότι οι μαλακίες μου δε στερούνται μιας κάποιας βάσης (το πιθανότερο, επίσης). Όταν, ας πούμε, σχεδιάζεις μια φιγούρα σε δεύτερο ή τρίτο επίπεδο με γραμμές παράλληλες στη βροχή, επιτείνεις το αίσθημα της βροχόπτωσης. Πιθανότατα, ένας σχεδιαστής να προβαίνει σε αυτό το τέχνασμα, μονάχα στην περίπτωση εκείνη, όπου επιθυμεί να δηλώσει μια ραγδαία βροχή κι εδώ ο Jacobs μπορεί να μην έχει αυτό στο μυαλό του, αλλά απλά ένα εκνευριστικό ψιλόβροχο. Η αλήθεια είναι πως στη συγκεκριμένη περίπτωση η φιγούρα είναι αρκούντως μικρή ώστε οι τεχνικές λεπτομέρειες, που θίγω, να μην συντελούν και σε καμιά ιδιαίτερη ή αισθητή διαφοροποίηση.

[ Σχόλιο @ 11-6-17 : Παρατηρώντας ξανά σήμερα τις δύο φιγούρες, αισθάνομαι πως η αριστερή επιτείνει περισσότερο την εντύπωση του "είμαι μούσκεμα", παρά της βροχόπτωσης. Αντιθέτως, η δεξιά φιγούρα αφήνει μια εσάνς αντίθεσης. Γράφοντας, η φαντασία παρασύρεται ακόμη περισσότερο: Αριστερά, σκέφτομαι έναν ήρωα που θα εξουσίαζε τις δυνάμεις της βροχής ή του καιρού, θα τις καλούσε από ψηλά κι έπειτα - μέσα σ' ένα αλαζονικό ξέσπασμα γέλιου - θα τις εκτόξευε πάνω στους εχθρούς του, στα χαμηλότερα επίπεδα. Δεξιά, πάλι, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ένα μισότρελο πλάσμα, που χοροπηδάει κόντρα στη μπόρα - οι γραμμές τις βροχής είναι σχεδόν κάθετες, ως προς αυτό - εκνευρισμένο ή τρομαγμένο απ' το νερό ή τις βροντές, σαν άλλο τέρας του Φρανκενστάιν. ]

Εξίσου πιθανό θα ήταν - μην ξεχνάμε ότι και οι σχεδιαστές είναι άνθρωποι - πχ. ο Jacobs, απλά, να βαρέθηκε και να αποτελείωσε τη φιγούρα τσακ-μπαμ, σύμφωνα με τη φυσική ροή, που έχει το χέρι ενός δεξιόχειρα. Εδώ υπάρχουν δύο αντιρρήσεις. Πρώτα απ' όλα, δε γνωρίζω αν ο Jacobs ήταν δεξιόχειρας. Μπορεί να ζωγράφιζε με το ρουθούνι, ξέρω 'γω; Ύστερα και γιατί, αν καθίσει κανείς και παρατηρήσει για λίγο τη λιλιπούτεια φιγούρα, θα διαπιστώσει ότι είναι αρτιότατη τεχνικά κι όχι μια πρόχειρη μουτζουρίτσα (αν εξαιρέσουμε, φυσικά, τα παράδοξα χέρια : το αριστερό μοιάζει με γάντι του μπέιζμπολ και το δεξί μ' εκείνες τις δαγκάνες του κώλου, που μαγκώνουν αρκουδάκια). Φυσικά κι ο Jacobs έχει αποδείξει περίτρανα την ικανότητά του στο πενάκι, αλλά ισχύει συχνά και το εξής: ένεκα που τα comics είναι μια συνεχής ροή εικόνων και, μάλιστα, υπό διαφορετικές προοπτικές διαρκώς, συμβαίνει - ουκ λίγες φορές - επιμέρους καρέ να μην ακολουθούν την ίδια αρτιότητα με τα υπόλοιπα. Κοινώς, είναι για τον πούτσο και είτε φτιάχτηκαν στο πόδι, είτε από κάποιο βοηθό, είτε στην Κίνα. Θα περίμενε κανείς, το λοιπόν, από ένα σκατο-φιγουρίνι της πλάκας και του φόντου, να υπόκειται στην ίδια επαγγελματική αδιαθεσία του καλλιτέχνη. Κι ωστόσο όχι εδώ, άκυρο. Εκτός κι αν έτυχε, αντί να πέτυχε.

Συγκλίνουν, λοιπόν, οι ειδικοί ότι η φιγούρα εξε-κι-επίτηδες σχεδιάστηκε, όπως σχεδιάστηκε κι εμείς θα πεθάνουμε κάποτε με την απορία, γιατί ο Jacobs σχεδίασε μια σκοτεινή φιγούρα, στο βάθος μιας βροχερής νύχτας, με γραμμές κάθετες και όχι παράλληλες στη ροή της βροχής. Κι ενώ κόσμος λοιμοκτονεί και λιμοκτονεί και δεν έχει να πληρώσει το παντεσπάνι του, εμείς καθόμαστε και σκάμε για μαλακίες.

[ Έπεται συνέχεια, γιατί αυτή τη φλυαρία μου, κάπως πρέπει να τη μετριάσω. Δεν μου αρκούν οι αναρτήσεις. ]

ΜΕΡΟΣ 1ο - Ο Μπόμπεκ και ο Λόλεκ...

Είχα να επιστρέψω στην πάλαι ποτέ μεγάλη μου αγάπη, κάτι χρόνια. Εννοώ τα comics. Κάτι η κρίση, κάτι η ηλικία, κάτι η ηλικία της κρίσης, ένας θεός ξέρει. Πήρα, λοιπόν, να διαβάσω λίγο τα παλιά, αφού τα οικονομικά μου αντιδρούν κάπως, τελευταία, για καινούργια. Ξεκίνησα με... "ΑΝΤΙΡΙΞ & ΣΥΜΦΩΝΙΞ" (τραγικό ;), αλλά εδώ θα μιλήσω για τη θαυμαστή συνέχεια, που αφορά στους σιχαμερούς, κρυόκωλους, σκατο-φλεγματικούς αποικιοκράτες "ΜΠΛΕΪΚ & ΜΟΡΤΙΜΕΡ" του ανυπέρβλητου E. P. JACOBS...

[ Πάω να χτυπήσω ένα γκαφέ κι επανέρχομαι... ]
Blake & Mortimer
Λοιπόν, να τα ξεκαθαρίσουμε: άλλο πράγμα η ποιότητα του comic και άλλη εκείνη των ηρώων. Να μιλήσουμε στα ίσα: η ιστορία "Ο ΠΑΠΥΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΝΕΘΩΝΟΣ" και η συνεχειά της "Η ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥΣ" (Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ) αποτελούν αδιαμφισβήτητα διαμάντια της τέχνης του comic !!! Είναι απολαυστικά από όποια άποψη και να τα εξετάσεις!

Θέτε σχεδιαστικά, θέτε σεναριακά, θέτε από εξυπηρέτηση πελατών και άψογο service; Ειδικά για όσους λατρεύουν τη λεγόμενη "καθαρή γραμμή" της Βελγικής Σχολής, υποκλίνεσαι με δάκρυα συγκίνησης, ακόμη κι αν είσαι 80 χρονώ γαϊδούρι! Η αποτύπωση των επιβλητικών αιγυπτιακών μνημείων αγγίζει τα όρια της σχεδιαστικής τελειότητας. Τα ολοσέλιδα καρέ, τα οποία μπολιάζουν την αφήγηση με την απαραίτητη φειδώ, ακριβώς εκεί που χρειάζεται, σου υποβάλλουν ασυνείδητα την αίσθηση - δεν είναι ντροπή να το παραδεχτείς - πως είσαι κι εσύ ο ίδιος κρυμμένος κάπου, σε μια σκοτεινή γωνιά του Αιγυπτιακού Μουσείου ή πως αγκομαχάς και ιδρώνεις σα γουρούνι, κάτω απ' τον ανελέητο ήλιο, στις παρυφές της θεόρατης πυραμίδας του Χέοπα.

Να μιλήσουμε για την αφηγηματική ροή; την πλοκή; το μυστήριο; Τα ζητήματα αυτά είναι τόσο δουλεμένα και τόσο τελειωμένα στο ολοκληρωμένο έργο, που η μόνη σου σκέψη αντικρύζοντας την τελευταία σελίδα του comic, είναι πώς θα γινόταν να κάνεις reset και να το ξεκινήσεις εκ νέου, με παρθενορραφή της μνήμης. Πώς θα γίνει να επαναλάβεις το ίδιο x1000, δίχως να χάσεις τον αρχικό ενθουσιασμό και την έκπληξη. Αλλά πάλι, δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς ότι δε χρειάζεται και ιδιαίτερη προσπάθεια για τούτο: όσες φορές και να επαναληφθεί η ανάγνωση (φυσικά, με την μεσολάβηση κάποιων μηνών ή ετών) το comic δε χάνει στο παραμικρό!!

Από την άλλη τώρα, οι δύο ήρωες Μπλέικ και Μόρτιμερ, αποτελούν το επιστέγασμα της Βρετανικής μαλακίας: χιούμορ κρυόκωλο και υποτιμητικό, νομιμόφρονες και φιλοβασιλικοί μέχρι το μεδούλι, κυκλοφορούν με μπλαζέ, αυτοκρατορικό υφάκι από χώρα σε χώρα σα να 'ταν τσιφλίκι τους, εξαντλούν δύο ολόκληρους τόμους δίχως να μιλήσουν σε γυναίκα, παρά μόνο για να της παραγγείλουν τσάι κι ωστόσο δεν είναι ούτε ομοφυλόφιλοι, ούτε (μάλλον) μισογύνηδες. Πιθανότατα πρόκειται για παντελώς ανέραστους τυπάκους και πολύ φοβάμαι, έτσι κολλαριστοί που περιφέρονται, ότι το βράδυ πριν ξαπλώσουν, τινάζουν τον πούτσο τους τρεις φορες μετρημένες, ευθυγραμμίζουν τις παντοφλίτσες τους και φοράνε διχτάκι στο μαλλί - παρ' ότι ο Jacobs, μάλλον από διακριτικότητα κι αξιοπρέπεια, αποφεύγει να τα σχεδιάσει όλα αυτά με ακρίβεια.

Αλλά ξέρετε τώρα τι θυμήθηκα; Για άλλο λόγο, ήθελα να γράψω αυτή την ανάρτηση! Πόσο φλύαρος πια, πόσο; Τέλος πάντων, στην επόμενη ανάρτηση θα συνεχίσω με εκείνο που πραγματικά γύρευα να κάνω: 2-3 σχόλια, πάνω στους τρεις πρώτους τόμους (όπως κυκλοφόρησαν στη χώρα μας), δηλαδή τους δύο που προανέφερα καθώς και την "ΚΙΤΡΙΝΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ". Τα λέμε σύντομα...