Showing posts with label Blake & Mortimer. Show all posts
Showing posts with label Blake & Mortimer. Show all posts

Saturday, June 10, 2017

ΥΠΟΘΕΣΗ ΦΡΑΝΣΙΣ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΜΠΛΕΪΚ

Όνομα αλλά όχι και πράμα, ετούτο το δεύτερο τεύχος, αφού στο μισό τουλάχιστον πρωταγωνιστεί πάλι εκείνος ο δυσκοίλιος κοκκινοψώλης, ο Μόρτιμερ. Να μην τα πολυλογούμε, τα πιο σημαντικά θίχτηκαν ήδη από την προηγούμενη ανάρτηση. Η ποιότητα συνεχίζει στο ίδιο απαράμιλλο επίπεδο. Η σκηνές της περιπλάνησης του Μόρτιμερ στην βρετανική ύπαιθρο κι αργότερα στη Σκωτία, αφήνουν στη μνήμη αισθητικά χνάρια, που παραμένουν οικεία ακόμη και χρόνια μετά την πρώτη ανάγνωση. Ετούτη η αντοχή στο χρόνο αποτελεί μία ακόμη ένδειξη μεγάλη τέχνης.

Αυτά. Καλή συνέχεια με ό,τι καταπιάνεστε. Πλάκα κάνω. Σκατά να φάτε κι εύχομαι να σχίσετε το δάχτυλό σας με την πρώτη σελίδα κόμικ που θ' ανοίξετε. Τα ξαναλέμε όποτε γουστάρω!

Επιστροφή στο αυστηρό αστικό τοπίο και τη λονδρέζικη μπίχλα. Οι εφημερίδες αναρωτιούνται
αν υπάρχει διαρροή στην Ι.Σ. Αν δεν υπήρχε πώς θα το γνώριζαν ότι υπάρχει; Ωωω τι είπε!!

Εξαιρετικό, μακρύ (όχι όμως πολύ χοντρό) καρέ, κατά μήκος του Τάμεση. Απλά υπέροχο!

Σ' ευχαριστούμε για άλλη μια φορά ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ
για τις σελίδες 9 ως 24 που 'γίναν φύλλο και φτερό,
μαζί με τις 1560 δραχμές μας!

Πάλι αυτός ο καραγκιόζης! ΕΛΕΟΣ!!!

Όχι και τόσο καλή η ιδέα του Benoit, να σχεδιάσει τον άστεγο Άρνολντ, σα λυμώδη παραλλαγή
του χαριτοδιπλωμένου Μπλέικ. Ξεφύλλιζα ξανά και ξανά τις προηγούμενες, διαλυμένες σελίδες,
μήπως έχασα κανά επεισόδιο, όπου ο καπετάν-Μπλέικ μεταμφιέζεται για πολλοστή φορά, με σκοπό
να ικανοποιήσει τις κατασκοπικές του φαντασιώσεις. Εις μάτην. Ο Μπλέικ περί αλλού τυρβάζεται.

Ένα λιλιπούτειο αριστούργημα! Τίποτα λιγότερο από έναν μικρό ζωγραφικό πίνακα!

Δεύτερη συνεχόμενη φορά που μια
γυναίκα, ανακατώνεται στις αντρικές
υποθέσεις. Πού θα πάει αυτή η ιστορία;
Δεν υπάρχει κράτος;

Θεσπέσια απεικόνιση Σκωτικής υπαίθρου...

Ακόμη βορειότερα, το τοπίο σαφώς αλλάζει...

Στην "Υπόθεση Περιδέραιο" ο Jacobs βάζει, σε κάποια φάση,
ένα Γάλλο κακοποιό του πούτσου να διαβάζει μικιμάους στη
βάρδια του. Δε χάνει, λοιπόν, την ευκαιρία για ένα inside joke,
σχεδιάζοντας στο εξώφυλλο ένα τεύχος του περιοδικού Tintin.
Εδώ ο Benoit, σε παρόμοια φάση, χάνει την ευκαιρία και κρίμα.
Αντ' αυτού τι κάνει ο καραγκιόζης του θερμοκηπίου;; Σχεδιάζει,
δίχως οίκτο, μια ξεδιάντροπη διαφήμιση για καλλυντικά της
Revlon. ΠΩΣ; ΤΙ; ΟΡΙΣΤΕ; ΓΥΝΑΙΚΕΣ, REVLON!! Μάλλον
πρόκειται περί χοντροκομμένης πλάκας!! Αυτή την κοινωνία,
λοιπόν, οραματίζονται Van Hamme και Benoit για τα παιδιά μας;!
Παρ' όλα αυτά, εγώ κύριος, έφαγα τα νιάτα μου googl-άροντας
μπας και πρόκειται περί υπαρκτής διαφήμισης κι όχι απλώς για
καλλιτεχνική σύνθεση. Ό,τι πλησιέστερο βρήκα ακολουθεί...

Αν βρείτε κάτι καλύτερο, παρακαλώ ενημερώστε:
6975555555 Κος Νίκος (απόλυτη εχεμύθεια)

Σαν τελική σκηνή ταινίας Bond ...

BLAKE & MORTIMER vs VAN HAMME & BENOIT ...

Α τα σύκα σύκα και η σκάφη σκάφη. Ο Jacobs μπορεί να πέταγε κάτι αφέλειες τσακ στο δόξα πατρί αλλά, στο γενικό πλάνο, τα σενάριά του ήταν εξαιρετικά, απολαυστικά, υποδειγματικά. Για το σκίτσο μην πλατειάσουμε, δεξιοτέχνης του κιαρατά. Έλα μου όμως τώρα, που κι ετούτοι οι δύο τσόγλανοι: JEAN VAN HAMME και TED BENOIT είναι κάτι φοβεροί μαλαγάνες της πένας, που σε τουμπάρουν, σα κάτι γυφτάκια με σπινθηροβόλα, πονηρά ματάκια και πλατιά χαμόγελα (που φαντάζουν δυο φορές πια λαμπερά, ένεκα η απλυσιά), που θες να τ' αγκαλιάσεις, να τα φιλήσεις και να τους τσιμπάς τα μάγουλα. Ετούτα εδώ τα αλητάκια του κομικοπλανήτη κατάφεραν με εξαιρετική μαεστρία όχι μόνο να φτάσουν αλλά, κατά τη γνώμη μου (που τόσο μετράει και τη σέβονται ανεξαιρέτως όλοι οι αναγνώστες, που δεν πατάνε στο blog μου), να ξεπεράσουν στα σημεία το δάσκαλο. Ο ίδιος ο Jacobs, αν δεν υπήρξε στη ζωή του ντίβα ή ψώνιο, θα έπρεπε να αισθάνεται περήφανος, για τούτους τους δυο συνεχιστές του. Αλλά ακόμη κι αν τους κρίνεις ανεξάρτητα, οι ιστορίες τους στέκονται τόσο όμορφα και ολοκληρωμένα από μόνες του, που θα τις λάτρευες ακόμα κι αν δεν είχες γνωρίσει ποτέ τον Jacobs, ήσουν δηλαδή ένας φυσιολογικός άνθρωπος, που όταν χέζει λύνει σταυρόλεξα κι έχει να διαβάσει "μικιμάους", από την εποχή που ζούσε ακόμα ο Καραμανλής.

Ξαναδιάβασα, απανωτά, τις ιστορίες "ΑΛΛΟΚΟΤΗ ΕΠΑΦΗ" και "ΥΠΟΘΕΣΗ ΦΡΑΝΣΙΣ ΜΠΛΕΪΚ" (Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ) κι ομολογώ πως, όσο κι αν προσπάθησα, δεν κατάφερα να κοροϊδέψω τίποτα. Από μια άποψη κρίμα. Αν ζούσε ο συγχωρεμένος Jacobs θα είχαμε τόσα και τόσα σουρεαλιστικά να χαρούμε, όπως πχ. τον Μπλέικ και τον Μόρτιμερ να διασταυρώνουν τα τσουτσούνια τους, στα τζακούζια της χαμένης Ατλαντίδας κι άλλα τέτοια πικάντικα. Εις μάτην. Όλα αξιοπρεπή και στη θέση τους, όπως αρμόζει σε δύο υπηρέτες του στέμματος και στο βρετανικό φλέμα. Εύγε!

Για τον Van Hamme ό,τι και να γράψεις δε μεταφέρεται εύκολα, πχ. παραθέτοντας μερικά καρέ. Το ύψος του ταλέντου, αυτού του ανθρώπου, γίνεται αντιληπτό μονάχα απολαμβάνοντας της ροή της δράσης, την πλοκή, τους διαλόγους. Όλα αυτά, όχι μόνο στέκουν από μόνα τους, ούτως ή άλλως, αλλά αν αποφασίσει κανείς να τα συγκρίνει με το δάσκαλο Jacobs θα διαπιστώσει ότι δεν καταλαβαίνει στο παραμικρό τη διαφορά - εκτός, δηλαδή, απ' το στοιχείο της απούσας τζακόμπειας μαλακίας, που ήδη θίξαμε. Δηλαδή, όχι μόνο δε μιλάμε για εμπορικό κακέκτυπο, που γίνηκε στο πόδι, δε μιλάμε ούτε καν για εξαιρετική μίμιση. Όχι κύριοι και κυρίες, ο Van Hamme δε μιμήθηκε τον Jacobs, παρά έγινε ο ίδιος Jacobs! Σκεφτόταν σαν Jacobs, έγραφε σαν Jacobs και μη σας πω ότι τραγουδούσε και κατούραγε σαν Jacobs. Έπρεπε να το καταλάβω πόσο μεγάλος ήταν αυτός ο άνθρωπος, από την εποχή ήδη που - πολύ μικρότερος - σιελορροούσα με τα άπαντα του πράκτορα "ΧΙΙΙ". Τεσπά, φτάνει μ' αυτόν.

Έρχεται, λοιπόν, κι ο γίγαντας Ted Benoit από την άλλη και σε κάνουν σάντουιτς. Με το που μυρίζεις την πρώτη σελίδα, έχεις ήδη καταλάβει τι πρόκειται ν' ακολουθήσει: τίποτα λιγότερο από το όνειρο και μία ώρα απανωτής καλλιτεχνικής μαστούρας. Ο Benoit είναι ένας μέγιστος μαέστρος της μελάνης. Αντιγράφει τον Jacobs με τόσο σεβασμό στο σύνολο, όσο και στις λεπτομέρειες, σα να 'χει καταληφθεί από το πνεύμα του εκλίποντος. Το αποτέλεσμα στα όρια του αδύνατου. Respect και μόνον...

ΕΠΑΦΕΣ ΑΛΛΟΚΟΤΟΥ ΤΥΠΟΥ

Μικρή έκπληξη: οι δημιουργοί παρ' ότι ξεκινούν πάλι με βρωμερούς κι άπλυτους
βρετανούς, αποφεύγουν το αστικό τοπίο. Δροσιά, ήδη από την αρχή της ιστορίας,
η οποία σε προϊδεάζει για μια υπέροχη συνέχεια.

Σε σημεία, όπως αυτό, ο Benoit δείχνει
ολοφάνερα ότι δε σέβεται μόνο την
τεχνοτροπία, αλλά και την ιδιαίτεροτητα
- τη θεατρικότητα, αν θέλετε - σωμάτων
και κίνησης. Εδώ, ο αστυνόμος σηκώνει
τα χέρια και γέρνει, ακριβώς, σα να τον
παίρνει από τον ίδιο τον Jacobs.

Εξαιρετικός! Πιο Jacobs πεθαίνεις! Εννοείται ότι η αεροσυνοδός είναι το πιο κατάλληλο
άτομο, που σκέφτεται να ενημερώσει κανείς για το πού προτιμά το τσιμπούκι του.

Ένα από τα ομορφότερα καρέ στην ιστορία των κόμιξ !!! Δίκαια, η ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ (είτε οι αρχικοί
εκδότες) το επιλέγουν σε γκρο-πλαν για τ' οπισθόφυλλο. Για τα πιο απαιτητικά βλέμματα: εδώ ο Benoit
επιλέγοντας λεπτότερη μύτη από αυτή που χρησιμοποιούσε συνήθως ο Jacobs, καταφέρενει δίχως να
χαθεί στο παραμικρό η Jacob-εια ατμόσφαιρα, να μπολιάσει το καρέ με προσωπική εσάνς. Θεός!

Άλλο ένα υπέροχο καρέ, από την αμερικάνικη ύπαιθρο. Ο Benoit αποκαλύπει πως δε
χρειάζεται τη φλυαρία της αστικής ρυμοτομίας, για να ξεδιπλώσει την ικανότητά του.
Οι ελεύθερες γραμμές των ξερόχορτων παύουν να είναι τόσο ελεύθερες, κάτω από την
επιρροή της ταλαντούχας πένας. Βρίσκονται ακριβώς εκεί που πρέπει, ώστε να
επιτείνουν το αίσθημα της προοπτικής και του σωστού βάθους. Προς το τέλος,
υπάρχει άλλο ένα εξαιρετικό δείγμα καθαρής γραμμής από το φράγμα Χούβερ.
Μήπως όμως κάποια στιγμή να πάτε να σκάσετε και κανά φράγκο, τσιφούτηδες;

Το μάθαμε κι αυτό: τα μόρια που αποτελούν το... φως!!! Τι λες τώρα!
Φαντάσου τα άτομα, που αποτελούν τα μόρια, που αποτελούν το φως!

Και μόνο γι' αυτή τη σύλληψη, αξίζει κανείς να διαβάσει το
κόμικ: συντελεστής επιτάχυνσης του φωτός κι έτσι! Μαγεία!

Μα ναι! Η αρχή της ανάκλασης! Πώς δεν το σκεφτήκαμε νωρίτερα;;;

Άλλο ένα δείγμα εξαιρετικού ταλέντου: η ήρωες τοποθετούνται στο χώρο με απόλυτη συνέπεια!
Παρατηρείστε τη χωροδιάταξη στην εξέλιξη της πλοκής, σε σχέση με το αμπαζούρ και τα πράσινα
άλογα. Αν εξαιρέσεις τα απροκάλυπτα κωλόπαιδα, όλα έχουν τη σωστή τους θέση κι ο αναγνώστης
σχεδόν πείθεται ότι όλα αυτά έγιναν κάπου στην πραγματικότητα, σε μια υπαρκτή τρίτη διάσταση.
Δε θυμάμαι αν ο ίδιος ο Jacob ακολούθησε κάπου μια παρόμοια ροή στο χώρο, πέρνοντας κάποιο σημείο
αναφοράς με παρόμοια μαεστρία. Α μα ναι, είμαι μεγάλος αυνάνας! Εννοείται: σ' εκείνη την απίστευτη
καταδίωξη στο Παρίσι, στην "Υπόθεση Περιδέραιο", όπου ακολουθεί πιστά τον Παρισινό χάρτη.
Και για να  μην ξεχνιόμαστε: τα γνωστά καρέ που ξεχειλίζουν από λόγια κι εσύ κοιτάς το ρολόι σου.

Μα... γυναίκα;;; ΓΥΝΑΙΚΑ;;; Σε κόμικ που τιμά
 και σέβεται το Jacobs;;; Τι άλλο θα δούμε;;;
O tempora O mores!

[ Στο επόμενο τεύχος, η επική όσο και καφκική συνέχεια... ]

Monday, September 1, 2014

BLAKE & MORTIMER - Υπόθεση Βαρεμάρα...

Κι όμως ναι. Πάλι το σκάει ο Όλρικ, πάλι βοηθός του είναι ο αυστραλοπίθηκος Σάρκυ, πάλι στο τέλος σκοτώνονται όλοι εκτός απ' αυτούς τους δύο, κ.ο.κ. Σαν κρητική βεντέτα, εις τον αιώνα των άπαντα. Συνολικά βαρετή θεματολογία, εντελώς αστικού ενδιαφέροντος: διπλωματικές σχέσεις, ένα κλεμμένο περιδέραιο, διαπλοκή και διαφθορά, κυνηγητά στους δρόμους του Παρισιού, ανταλλαγή πυροβολισμών, κ.ο.κ.

Τώρα, κατ' εξαίρεση της φαρμακερής μου γλώσσας, θα μιλήσουμε για τα καλά...

Εντάξει, ένα καλό μόνο...

Α ναι! Μιλάμε για την ιστορία "ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΕΡΙΔΕΡΑΙΟ" (Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ)

ΚΑΛΟ (1)

Ο Jacobs αποτίνει, αριστοτεχνικά, φόρο τιμής στο Παρίσι. Για άλλη μια φορά, αποδεικνύει το τιτάνιο μέγεθος και τη σχεδιαστική του σοβαρότητα (βλ. εξαίρεση: Φαρμάκι 1, παρακάτω). Ο άνθρωπος είναι τεράστιος, γιατί δεν πιάνει να ζωγραφίζει γαλλικά σπίτια από καρτ-ποστάλ και να τα χώνει φόντο στη δράση και χαιρετίσματα. Ο άνθρωπος, προφανώς, γύριζε το Παρίσι αυτοπροσώπως αναζητώντας τα πεδία της δράσης του ή - έστω - η έρευνα, που πιθανόν έκανε από απόσταση, είναι τόσο ενδελεχής που σ' αφήνει άναυδο.

Παραθέτω ένα απλό παράδειγμα κι ωστόσο είμαι βέβαιος ότι, αν κανείς από εσάς έχει περισσότερη διάθεση, θα καταφέρει να βρει πληθώρα πλεονάζοντων αποδείξεων. Η παρακάτω σκηνή δράσης εξελίσσεται στους δρόμους του Παρισιού, όπου κάθε αναφορά και οδηγία είναι τόσο ακριβής, σα να διάβαζε κανείς τουριστικό οδηγό...

A Paris, quand un amour fleurit...

Η πλατεία Denfert σήμερα...

Και χθες ίδια ήτανε...

Κι η λεωφόρος René-Coty, η οποία οδηγεί στο πάρκο Montsouris...

Στράτα στρατούλα, εις τας Παρισίους...

Και μια συνολική άποψη της διαδρομής, από το Google Earth...

Τι άλλο να κάνω, για να ξεγκαβωθείτε;;

Χρειάζονται άλλα σχόλια;;; Μόνο σεβασμός!

ΦΑΡΜΑΚΙ 1

Είναι αδύνατο να μη διαπιστώσει κανείς την αλλαγή τεχνοτροπίας του Jacobs. Ο ρεαλισμός του καλλιεργείται ακόμη περισσότερο και οι φιγούρες φανερά πιο ώριμες σε ύφος και στιλ. Έχει, προφανώς, αντικαταστήσει τα πενάκια ή τα πινέλα του. Στα προηγούμενα τεύχη, το φόντο γινόταν με γραμμές αν όχι του ίδιου πάχους, αρκετά κοντά στο πάχος με το οποίο σχεδίαζε το πρώτο πλάνο και τους ήρωες. Για το λόγο αυτό, τα καρέ δεν είχαν ιδιαίτερο βάθος, παρά μια ισοπεδωτική λεπτομέρεια - χωρίς αυτό να ειπώνεται με επικριτική διάθεση, αλλά σαν απλή διαπίστωση. Σε αυτό το τεύχος, ωστόσο, οι χαρακτήρες σε πρώτο πλάνο γίνονται συνήθως με πλούσιες, παχιές γραμμές, ενώ το φόντο με πολύ-πολύ ψιλό πενάκι.

Ωραία και πού 'ναι το φαρμάκι, λοιπόν;;; Ας πούμε ότι βλέπετε απέναντί σας την ομορφότερη γυναίκα, που έχετε δει ποτέ σας. Τέλεια από κάθε άποψη. Ή μάλλον όχι τέλεια, αλλά ιδανική. Μ' εκείνες τις μικρές, διακριτικές ατέλειες που την κάνουν εκθετικά ομορφότερη. Ο τρόπος που περπατάει, που μισοκλείνει τα βλέφαρα ή τα χείλη, ο τόνος της φωνής της. Είστε σε έκσταση, νιρβάνα, ετοιμάζεστε να εγκαταλείψετε το σώμα σας και να ενωθείτε με τη συμπαντική ολότητα. Και στο σημείο αυτό, απλά γυρίζει και κλάνει. Θα ξενερώσετε ή όχι; Δεν έχω τίποτα με την κλανιά, ούτε όμως είμαι και πορδολάγνος. Όπως, επίσης, ούτε η γυναίκα αυτή θα πάψει να είναι όμορφη, επειδή αερίστηκε. Κι όμως, για μια στιγμή, για ένα τοσοδούλι διάστημα χρόνου, η πορδή θα φανεί τόσο αταίριαστη με το όραμα που την πλαισιώνει, ώστε κάθε υπερσυμμετρία θα γκρεμιστεί σε μια μονοδιάσταση έκφραση απώθησης.

Πού θέλω να καταλήξω με την πολυλογία μου;;; Ρε φίλε Jacobs, θες να μας πείσεις ότι κάνεις ρεαλιστικό comic και μάλιστα αποφασίζεις να το κάνεις να φαίνεται ακόμη ρεαλιστικότερο. Γιατί ρε γαμώτο, το γυρίζεις έτσι απότομα σε ντίζελ; γιατί μας βυθίζεις στο βόθρο χωρίς αναπνευστήρα; Αυτό το ρημάδι το καρέ πού διάλο κολλάει;;; Τι άσχετα, απαράδεκτα, καρτουνίστικα μάτια είναι αυτά;; Αβάσταχτη παραφωνία σε ένα εντελώς άλλου ύφους περιβάλλον. Ήττα.

Τον περιλούζει με αφρό από άλλο comic...

ΦΑΡΜΑΚΙ 2

Σας έχω πει ότι ο αγαπημένος μου ήρωας είναι ο Μόρτιμερ; Όχι; Περίεργο! Μήπως τότε δεν είναι; Δύσκολη επιλογή εκείνη του μη χείρονος. Αλλά να το παραδεχτούμε : ο Μπλέικ είναι επίπεδος όσο κι οποιοσδήποτε δημόσιος υπάλληλος, άκαμπτος σα στέκα που 'χει καταπιεί άνθρωπο, την ώρα που ο Μόρτιμερ έχει την αξιοπρέπεια μιας πετυχημένης εκσπερμάτισης. Εδώ που τα λέμε, ακόμα κι ο ίδιος ο Jacobs βάζει συχνά τον Μπλέικ στο περιθώριο των ιστοριών του. Γίνεται, λοιπόν, να περάσει τεύχος να μην σχολιάσω Μόρτιμερ; Εδώ θα σχολιάσω και λίγο αναδρομικά, σα φορολογικό νομοσχέδιο.

Ο Μόρτιμερ υποτίθεται πως είναι ένας από τους σοβαρότερους επιστήμονες. Σε τι ακριβώς, ένας θεός ξέρει αφού χώνεται σαν την πορδή - να τη πάλι, ούτε Λαζόπουλος να 'μουν - σε κάθε επιστημονικό πεδίο, από ιστορία και παλαιοντολογία, μέχρι ηλεκτρομαγνητισμό και πυρηνική ενέργεια. Μπορεί να πήγε σε κάποιο ελληνικό Ι.Ε.Κ., από εκείνα που μπροστά στο κύρος τους υποκλίνεται η υφήλιος. Χαίρει επίσης άκρατου σεβασμού, από την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα και, πιθανότατα, ο τοίχος πίσω απ' το γραφείο του είναι γεμάτος με "Αιέν Αριστεύειν", από τη σαρωτική του πορεία στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Παρ' όλα αυτά, δεν υπάρχει τεύχος που να μην την κάνει τη χοντρομαλακία του. Όπως πχ. να γκαρίζει σαν ετοιμόγεννη, μέσα στις κατασκότεινες κι ετοιμόρροπες στοές και κατακόμβες, του υπόγειου Παρισιού.

Ο ιδανικός σύντροφος για ορειβασία...

Επειδή βαριέμαι να σκανάρω, μην ξεχνάμε επίσης ότι:

(α) Στη "ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ", προσπαθώντας να διώξει κάτι θεόρατες κουνουπιέρες, του σπάει το λουρί του κράνους και το χάνει σ' ένα βάλτο, κάπου στο βάθος του καρέ. Για να το ξαναβρεί και να επιστρέψει, θα αναστατώσει τη μισή πανίδα της Ιουρασίου.

(β) Στο "ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ", πάλι προσπαθώντας να διώξει κάτι θεόρατα κουνούπια - προφανώς είναι γλυκοαίματος - θα χάσει το όπλο του μέσα σε κάτι βάλτους. Για να το ξαναβρει και να επιστρέψει, θα αναστατώσει τη μισή χλωρίδα της "υπερβολικά επικίνδυνης ζούγκλας" βάζοντας σε κίνδυνο όχι μόνο τη δική του ζωή, αλλά και του συμπολεμιστή του.

Τι άλλο να πει κανείς, γι' αυτό το εξαιρετικό, σκωτζέζικο δείγμα κατάθεσης σε Τράπεζα Σπέρματος,  με επιτόκιο 30 τοις εκατό;; Εύχεσαι να ήταν πεντάδυμος, να κάνεις δώρο έναν σε κάθε ήπειρο.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Κι ένας φόρος τιμής, από τον Jacobs στον... εαυτό του! Κι όμως ναι, είτε το κατάπιε, είτε το καβάλησε, πρόκειται μάλλον για καλάμι, του είδους μπαμπού!! Ειναι γνωστό, ότι πολύ συχνά οι καρτουνίστες αποτίνουν τιμές σε συναδέλφους που τους ενέπνευσαν ή τους αγαπούν, χώνοντας εμβόλιμα υπονοούμενα, μέσα σε κάποιο απ' τα καρέ μιας ιστορίας. Όπως πχ. έκανε ο Hergé για τον Jacobs, στα "ΠΟΥΡΑ ΤΟΥ ΦΑΡΑΩ". Όχι ο Jacobs, όμως! Όχι το παιδί! Δεν είναι αυτός απ' αυτούς! Αυτός είναι μεγάλος, είναι τεράστιος, την έχει μεγαλύτερη απ' όλους! Του περισσεύουν δυο καρέ χώρος και πώς σκέφτεται να τα γεμίσει; ε; πώς; Μα με τον εαυτό του φυσικά!!!

Ένας απ' τους πλέον επικίνδυνους κακοποιούς στο Παρίσι...

Βλέπουμε το χοντρο-Λούι διαβάζει ένα τεύχος του περιοδικού "TINTIN". Χαζεύουμε το εξώφυλλο, googl-άρουμε μια στάλα και τι να δούμε;; Πρόκειται για την ιστορία που... διαβάζουμε ήδη! Μπράβο Jacobs, μπράβο!!! Πολύ γουστάρουμε που σ' αρέσει... Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΜΑΔΑ ΦΑΚΑ!!!

"TINTIN", τεύχος 884

Ορεβουάρ κι ατουταλέρ...

Sunday, August 31, 2014

BLAKE & MORTIMER - Η Διαβολική Παγόδα...

Εντάξει, ας είμαστε ειλικρινείς: ο ορθός τίτλος είναι "ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ" (Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ). Όμως, το σενάριο είναι τόσο "ό,τι να 'ναι", που το ίδιο θα μας έκανε ακόμα κι αν το βαφτίζαμε "Η Διπολική Διαταραχή", "Η Κόρη Μου Η Σοσιαλίστρια" ή "Τι Είχες Γιάννη, Τι Είχα Πάντα". Στο κάτω-κάτω, η φράση "Διαβολική Παγίδα" θα μπορούσε να μπει ως τίτλος στο 99% των comic δράσης που κυκλοφορούν, καθώς παντού και πάντα υπάρχει ένας σατανικός κακός, που η σατανική δουλειά του είναι να στήνει, με σατανικό τρόπο, σατανικές παγίδες. Μια άλλη μικρή (σατανική) "απάτη" είναι αυτό το "Οι Περιπέτειες του Μπλέικ & Μόρτιμερ", καθώς το συγκεκριμένο τεύχος μονοπωλείται ξεδιάντροπα από το γλυκούλη - πλην όμως ασύστολο αυνάνα - Μόρτιμερ, όπου και αποδεικνύει ότι αν και μονογαμικός, δεν έχει πρόβλημα να συνάπτει εφήμερες σχέσεις και με έτερους παρτενέρ, σε οποιαδήποτε εποχή και ώρα. Αρκεί να 'ναι άντρες. Τέλος πάντων, ξεκινώντας την εικονογραφήγηση, το πιο πιθανό είναι πως ούτε ο ίδιος ο καλλιτέχνης δεν είχε ιδέα τι γύρευε να φτιάξει, οπότε σου λέει: θα βάλω ένα τίτλο μπαλαντέρ κι ό,τι να 'ναι, μέσα θα πέσω.

Τώρα, να πούμε την αλήθεια, αν εξαιρέσεις την αναποφασιστικότητα του Jacobs αν στην τέχνη του επιθυμεί το ρεαλισμό ή την ιλαροτραγωδία, πρέπει να παραδεχτούμε ότι σε αυτήν την ιστορία δίνει ρεσιτάλ φαντασίας. Όρεξη να 'χεις να διαβάζεις. Μην κοιτάτε, που εμείς στην εποχή μας έχουμε πάθει overdose από κάθε τρελή κι ασυνάρτητη κινηματογραφική φαντασίωση, οπότε δύσκολα εντυπωσιαζόμαστε πια. Αν ξεφυλλίσεις, όμως, το comic με αγνή, παιδική ματιά, θα μείνεις το ίδιο εντυπωσιασμένος σα να το διάβαζες πριν 50 χρόνια.

Όπως συνηθίζω θα είμαι... λιτός και σύντομος.

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 1

Το έχω ξαναπεί, θα τα ξαναπώ και θα το φωνάζω επανειλημμένα: ΤΟ LETTERING ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΙ ΟΧΙ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΜΕ ΜΑΓΝΗΤΑΚΙ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ "ΝΑ ΠΑΡΩ ΚΕΦΑΛΟΤΥΡΙ ΚΑΙ ΠΙΠΕΡΙΕΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ"!!! Ήμαρτον πια με τους Έλληνες καραγκιόζηδες, που παίρνουν εκεί ένα μαρκαδοράκι και γράφουν σαν να γράφανε στο θρανίο τους καφρίλες ή στίχους του Παντελίδη (που είναι το ίδιο). Το Lettering πρέπει να γίνεται από άνθρωπο, με επαρκή καλλιτεχνική αντίληψη και το έχω θίξει απ' τις πρώτες μου αναρτήσεις. Αλλά δε φταίει αυτός, που κάνει τη μαλακία. Φταίει αυτός, που τον βάζει σ' αυτή τη θέση. Η ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ φέρει ακέραια την ευθύνη, καθώς φιλοδοξεί να παρουσιάζεται σα μια δύναμη στον ελληνικό χώρο. Το να επιτρέπεις τέτοια κακότεχνα ορνιθοσκαλίσματα είναι το λιγότερο αντι-επαγγελματικό. Είπα.

Δαι Θα σασ χριαστούμαι κσανά! Φέβγωντας, παιράσται απώ τω λωγηστίριω.
[ Δεξιά : η πρωτότυπη γραφή, από κάποια αγγλική έκδοση ]

ΣΥΜΒΟΥΛΗ: Το να γράφεις πρόχειρα και στο γόνατο, δε σημαίνει απαραίτητα ότι δίνεις την εντύπωση συνθήματος, χαραγμένου στην πέτρα, αλλά μόνο την εντύπωση της δικής σου προχειρότητας και βιασύνης. Από τα λίγα γαλλικά του πρωτότυπου, που πλαισιώνουν το κύριο θέμα, παρατηρούμε ότι το στιλ γραφής κάθε άλλο παρά κακότεχνο και προχειροφτιαγμένο είναι. Απ' το "TIRANI" και το "VIV LE..." γίνεται φανερό ότι ο Jacobs γράφει με επιμέλεια. Επιλέγει την ανορθογραφία και την ασυμμετρία μεγέθους και θέσης των χαρακτήρων, για να δώσει το αίσθημα που επιθυμεί και σε καμία περίπτωση τον άθλιο γραφικό χαρακτήρα. Ο υπεύθυνος του Lettering θα έπρεπε να είναι, τουλάχιστον, συνεπής ως προς την πρόθεση του πρωτότυπου. Ήττα.

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 2

Τι συμβαίνει όταν ο καλλιτέχνης βαριέται να σχεδιάσει; ε; τι συμβαίνει; τι; ε; τι; Συμβαίνει το παρακάτω γραγικό...

Όσο σου παίρνει να διαβάσεις αυτή τη σελίδα,
σου παίρνει όλο το υπόλοιπο comic μαζί!!

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 3

Είναι γνωστό ότι Hergé και Jacobs δεν πολυσχεδιάζουν γυναίκες. Ο Jacobs βέβαια το παραξηλώνει. Συνήθως, θα τις δεις στην πρώτη σελίδα, όπου η δράση ξεκινάει σε σταθμούς, πλατείες και γενικά δημόσιους χώρους, αλλά και παλι σαν καρικατούρες από μακρινή απόσταση. Σε αυτό το τεύχος, ωστόσο, υπάρχουν δύο χτυπητές εξαιρέσεις, η καθεμία για ξεχωριστό λόγο. Η πρώτη - κι αδιάφορη - αφορά στη διάσωση μιας πριγκιποπούλας, κάπου στα μισά της ιστορίας και τα λοιπά, και τα λοιπά και άντε γεια. Η δεύτερη, όμως, είναι όλα τα λεφτά, όπου ο Jacobs κατ' εξαίρεση βάζει μια νοσοκόμα - μια απλή, περαστική κομπάρσα δηλαδή - σε πρώτο πλάνο!!! Λες τώρα κανά φετίχ με τις νοσοκόμες; Δε μας ενδιαφέρουν, φυσικά, τα προσωπικά του καθενός. Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι η αναπάντεχη κατάληξη της ελληνικής μετάφρασης! Να χτυπιέσαι μέχρι δακρύων!!! Παρατηρείστε απλά το όλο υπονοούμενο βλέμμα της νοσοκόμας, μετά την ατάκα που προηγείται!!! :D

ΑΔΕΛΦΗ - Χμμ, μάλλον θ' αργήσω να σχολάσω σήμερα!

Να είμαστε ειλικρινείς; Η νοσοκόμα θυμίζει περισσότερο τραβεστί, παρά γυναίκα εκ γενετής. Άβυσσος η ψυχή του Jacobs, καθότι έχει αποδείξει - στις λίγες περιπτώσεις, που σχεδιάζει γυναίκες - ότι μπορεί να τις καταφέρει πολύ όμορφες και κομψές (βέβαια, λίγο High Society, αλλά μη μπλεχτούμε τώρα με την πάλη των τάξεων). Η συγκεκριμένη τραβεστί, ωστόσο, κάτι μου θύμιζε. Φαγώθηκα να θυμηθώ τι μου θύμιζε. Τελικά, θυμήθηκα...

"ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ" [RED HEAT] με ΣΒΑΤΖΕΝΕΓΚΕΡ και ΜΠΕΛΟΥΣΙ:
Ένας κακός άνθρωπος με περούκα, πολύ-πολύ πειστικός. Το τελειότερο
απ' όλα είναι το φρύδι, ΤΟ ΦΡΥΔΙ!!! Copy paste!!! Τραγικό!!!

Αυτά για σήμερα. Καλή σταδιοδρομία σε όλες, όλους και όλα...

Saturday, August 23, 2014

ΜΠΛΕΪΚ & ΜΟΡΤΙΜΕΡ - Λεπτομέρειες...

Θα μου πείτε και με το δίκιο σας: Μα τι διάολο έχει πάθει αυτός με ΜΠΛΕΪΚ, ΜΟΡΤΙΜΕΡ και ΘΟΡΓΚΑΛ;; Παιδιά, συμπαθάτε με! Έχω πιάσει να ξαναδιαβάζω τα παλιά μου comics κι έτσι, με τη σειρά που τα 'χω πιάσει, με την ίδια σειρά θα τα τρώτε κι εσείς στη μάπα. Τι σημαίνει τώρα το "εσείς", όταν ο μοναδικός αναγνώστης είμαι εγώ, είναι μια απορία βαθυστόχαστη και γι' αυτό παντελώς άχρηστο ν' απαντηθεί. Στη δουλειά μας τώρα...

Σε αντίθεση με τα εκπληκτικά δομημένα φόντα - σε προοπτική, καθαρότητα, λεπτομέρεια - οι χαρακτήρες του Jacobs δεν είναι παρά αναβαθμισμένες καρικατούρες κι οι προσωπικότητές τους εξίσου επίπεδες με το χαρτί, που τις φιλοξενεί. Διαβάζοντας το "ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ" (από τη ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ), τελειώνεις με ανάμικτα συναισθήματα (κοινώς: σαλάτα ή τουρλού): από τη μία, χορτάτος συνεχούς δράσης και ανατροπών κι από την άλλη αναίσθητος από τη γελοιότητα των διαλόγων και την αφέλειας των ηρώων. Για παράδειγμα, ο σούπερ βασιλάνακτας μιας ολάκερης Ατλαντίδας, μορφή επιβλητική που θυμίζει (τουλάχιστον) γενικό προϊστάμενο του Δία, έχει για δεξί του χέρι κάποιο Μάγκωνα, ήτοι μια λακέρδα και μισή, μια σκατόφατσα του κερατά, η οποία φωνάζει από τα 10 τονο-παρσέκς ότι πρόκειται περί κοινού απατεώνα και κακού.. ναι, ναι! κακού ανθρώπου! Αν βάλεις ένα 4χρονο, που 'χει μεγαλώσει μόνο με στοργή και Μπομπ Σφουγγαράκη, θα καταλάβει απ' το πρώτο καρέ, ποιος είναι ο δολοφόνος. Απ' την άλλη ο ανώτατος άρχοντας - που μοιάζει, όπως είπαμε, κλωνοποίηση του Δία με περμανάντ - του αναθέτει όλες τις αποστολές εμπιστοσύνης - πάντα με βλοσυρό ύφος σοφιασκαιμηχέσω - κι εφτά σελίδες πριν το τέλος, όταν όλα έχουν γίνει μπουρδέλο και μόνο αφού ο ίδιος ο κακός άνθρωπος του αποκαλύψει την πλεκτάνη, μοιάζει να πέφτει από τα σύννεφα. Ανάθεμα, βέβαια, κι αν έχει καταλάβει τι έγινε, απλά συνοφρυώνεται και το παίζει καμπόσος!

Αλλά, όπως κλασικά συμβαίνει, γι' αλλο πράγμα ξεκίνησα ετούτη την ανάρτηση. Τώρα, όμως, δε θυμάμαι πια τι. Α ναι, ξεκίνησα με αφορμή κάποιες λεπτομέρειες. Ορίστε λοιπόν ένα κριτικό σάρωμα, με σεβασμό στις τελευταίες.

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 1η

Σαν ελάχιστο φόρο τιμής στη συγχωρεμένη μου γιαγιά - και σ' όλες τις γιαγιάδες του κόσμου - την οποία μου θύμισαν οι ανατριχιαστικά συνταρακτικοί διάλογοι της ιστορίας...

Αχ πού 'ν' τος, πού 'ν' τος ο κιαρατάς;!
ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 2η

Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα, ότι για να ανατρέψεις μια κοινωνία τόσο οργανωμενο-προηγμένη, όπως αυτή της βυθισμένης Ατλαντίδας, το σημαντικότερο είναι να συγκεντρώσεις γύρω σου τους πλέον εκλεκτούς συνεργάτες: πρόθυμους, ευφυείς και - κυρίως αυτό - με ισχυρή προσωπικότητα...

Και Χαίρε-Χαίρε, Λέγε-Λέγε, ο Χριστιανός μπερδεύτηκα...

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 3η

Οι καθηλωτικές ατάκες βομβαρδίζουν ασταμάτητα τον αναγνώστη (Σημ. Παρατηρώντας τη μεσαία φυσιογνωμία: περιποιημένος βρεττανικός μύστακας, σε καθαρόαιμο από 30 γενιές Άτλαντα!) ...

Ο αναγνώστης ή από πέσιμο θα πάει ή από χέσιμο.
Ωστόσο, το υψηλό επίπεδο συχνά θυμίζει Όμηρο:
"Κάτω εκρημνίσθη, κι έζωσεν αυτόν θανάτου σκότος" [Ε, 47]

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 4η

Εδώ παρακολουθούμε το Μόρτιμερ, αυτόν τον ατρόμητο Σκώτο εκπρόσωπο, αυτήν την τριχωτή, πυρόξανθη κουράδα, που πληρώσαμε 1050 δραχμές για να διαβάσουμε τις περιπέτειές του (οκ! 525 δρχ. αφού είναι δύο οι πρωταγωνιστές), με πόση σπιρτάδα και τι απαράμιλλο θάρρος απαντάει στην ανακοίνωση του συνοδοιπόρου του...

Χαχα! Μήπως έχει τίποτα αγκάθια, τίποτα κατσαριδάκια;;
Όχι προς θεού! Τη λέμε "υπερβολικά επικίνδυνη ζούγκλα"
μόνο και μόνο για να κρατάμε χαμηλά τις
αντικειμενικές αξίες! ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΙΑ !!!;;;

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 5η

Όπου ο ανεκδιήγητος Μόρτιμερ ανυπομονεί να βγάλει τα μασκαριλίκια. Ο παρατηρητικός αναγνώστης θα διαπιστώσει αναφανδόν, στο αμέσως επόμενο καρέ, πόσο αξιοπρεπής φαίνεται πλέον με τη νέα του ενδυμασία...

Ούτε για γαμπρός!

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 6η (Ετεροχρονισμένη)
 
Όπου ο πουριτανός και αυτοκρατορικός Μπλέικ, υψηλόβαθμο στέλεχος της Σκότλαντ Γιάρντ, στητός και άκαμπτος σαν απολιθωμένη καμηλοπάρδαλη, φωνάζει στιβαρά "Γιούπι" σε ένα ξέσπασμα ανδροφροσύνης! Με το ίδιο απαράμιλλο δέος, απολαμβάνουμε το εξαιρετικό συνολάκι και τις όλο σκέρτσο γάμπες του αξιοπρεπέστατου - κατά τ' άλλα - φίλου και βοηθού του, Μόρτιμερ. Σε αυτούς τους ανθρώπους εναποτίθεται, συχνά, η τύχη και η μοίρα ετούτου του κόσμου. Ουδέν σχόλιον...

Μαγεία εις την 9η (τέχνη)!

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ 7η

Κλείνοντας, να επιστήσουμε την προσοχή σε μια λεπτομέρεια (?) που είναι αφανής. Αν εξαιρέσουμε την πρώτη σελίδα, η οποία διαδραματίζεται σ' ένα σταθμό όπου στο βάθος, σα χρωματιστά μυγοχέσματα, διακρίνονται 4 (!) ολόκληρες μισές γυναικείες φιγούρες, στις υπόλοιπες 61 σελίδες άλλη γάμπα, από την ξυρισμένη κόντρα γάμπα του Μόρτιμερ, μην ελπίζετε να δείτε! Εκατό φορές χειρότερος από τον Hergé! Μισογυνισμός, πουριτανισμός, κρυφο-ομοφυλοφυλισμός (η αιχμή εδώ, στο πρώτο συνθετικό), απλός εκφυλισμός του εγκεφαλικού φλοιού; Το μυστικό το πήρε ο Jacobs στον τάφο του κι εμείς θα πάρουμε την απορία στους δικούς μας.

Θα αναρωτηθούν, τώρα, μερικοί αφελείς: μα πώς διάολο πολλαπλασιάζονται οι Άτλαντες; Με μίτωση; Με αυγά; Με κλωνοποίηση; Με έγχρωμες φωτοτυπίες;; Πού είναι οι γυναίκες τους; Τις πήρανε φεύγοντας απ' τον πλανήτη ή στα μισά της διαδρομής (κοντά στο κέντρο του Γαλαξία, 30.000 έτη φωτός με τα πόδια) θα διαπιστώσουν - από τη μαλακία που θα πέφτει σύννεφο - ότι κάτι ξεχάσανε πίσω;

Ίσως, η απορία μας λυθεί απλώς με το παρακάτω αποχαιρετιστήριο καρεδάκι...

Ευλογήμενο το νερό και η αδιαφάνειά του!
Δε θέλουμε να ξέρουμε τίποτα περισσότερο!!

Tuesday, July 29, 2014

ΜΕΡΟΣ 4ο - Πάπυρος, Λαρούς, Μπριτάνικα...

Τρία πράγματα θα θίξω εδώ: ένα καλό, ένα κακό, κι ένα πατριωτικό. Φύγαμε:

ΘΙΞΙΜΟ 1ο

Τα δείγματα της εκπληκτικής τέχνης του Jacobs απλώνονται αφειδώλευτα, σε όλη την έκταση των ιστοριών του. Κι ωστόσο, κάποια κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση, δίχως απαραίτητα να είναι θεόρατα, ολοσέλιδα, επιβλητικά ή ό,τι άλλο. Μια από αυτές τις περιπτώσεις είναι η παρακάτω τετράδα καρέ, στα οποία αναπτύσσεται μια εξαιρετική ροή κίνησης, την οποία δε χορταίνω να χαζεύω ξανά και ξανά. Αν επρόκειτο για κινηματογράφο, θα μιλούσαμε για εξαιρετικό μοντάζ. Αν επρόκειτο για θέατρο θα μιλούσαμε για μια βαθιά δουλεμένη θεατρικότητα. Ειδικότερα, η σύνδεση δεύτερου-τρίτου καρέ, θα μπορούσε να διδάσκεται σε σχολές τέχνης. Το ύψος της τελειότητας είναι τέτοιο, ώστε προς στιγμήν ξεχνάς ότι παρακολουθείς ροή στατικών εικόνων κι αφήνεσαι σε μια πλάνη ροής κινούμενης εικόνας. Η επίτευξη μιας παραστατικότητας αυτού του ύψους ίσως να οφείλεται, σε κάποιο βαθμό, στην άλλη μεγάλη αγάπη του Jacobs, δηλαδή (τι άλλο από) το θέατρο. Ο ίδιος ήταν κάτι περισσότερο από απλός θεατής: ηθοποιός νωρίτερα και βαρύτονος αργότερα.

Όλρικ, Ο Πάπυρος του Μανέθωνος
"Ο Πάπυρος του Μανέθωνος"
Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ

ΘΙΞΙΜΟ 2ο

Είναι τραγικό, αλλά παρατηρούμε συχνότατα στα comics - ακόμα και τα σοβαρότερα εξ' αυτών - ένα συγκεκριμένο καραγκιοζιλίκι, το οποίο δεν ξέρω αν οφείλεται σε μαλάκυνση του σχεδιαστή, του lettering ή σε μαλακία της μετέπειτα διασκευής του έργου σε άλλη γλώσσα. Το τραγικό έγκειται στο γεγονός ότι μερικοί ανεκδιήγητοι και τυχάρπαστοι μπαμπουίνοι αγνοούν ετούτη την βαθιά αλήθεια: το lettering δεν είναι μια δευτερεύουσα αγγαρεία, δεν είναι μια δουλίτσα ποδαριού που θα τη βγάλει κάνας κλητήρας για χαρτζηλίκι! Το lettering είναι τέχνη από μόνο του! Ντύνει ένα κόμικ με ποιότητα αντίστοιχη της υψηλής ραπτικής: όπως ένας γυναικείος μπούστος μπορεί να εξυψώνεται σε έργο τέχνης, από ένα άριστα σχεδιασμένο φόρεμα, ή πάλι να υποβιβάζεται σε "βυζόμπαλο" από ένα φτηνιάρικο κι ακαλαίσθητο τσουβάλι, έτσι και το ίδιο το σκίτσο ενός κόμικ μπορεί να ολοκληρώνεται σε αυτόνομο έργο τέχνης, από την καλαίσθητη και σωστά επιμελημένη γραφή ή αντιθέτως να καταλήγει σε post-it ψυγείου, ανάμεσα στο τυρί, ρύζι, καφέ, γάλα, Καμπά. Παρακάτω: πώς ένα DRING μπορεί να σε κάνει να θες να πετάξεις ένα κόμικ στην ανακύκλωση...

Ο Πάπυρος του Μανέθωνος - Ringtones
Το σωστό DRING [αριστερά] και DRING για το μπούτσο [δεξιά]!
Και τα δύο σκίτσα, από τον "Πάπυρο του Μανέθωνος",
Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ

ΘΙΞΙΜΟ 3ο

Ας δούμε τώρα τι ιδέα είχε ο μέσος Βέλγος-παύλα-Ευρωπαίος, της εποχής εκείνης, για το μέσο Έλληνα (πάλι της εποχής εκείνης, φαντάζομαι). Παρακάτω, παραθέτω καρεδάκια ή τμήματα καρεδακίων, όπου απεικονίζονται αντίστοιχα ένας Έλληνας υπάλληλος αεροδρομίου, δύο Αιγύπτιοι αξιωματούχοι, ένας Ινδός υπηρέτης και δύο εκπρόσωποι του Βρετανικού το-λευκό-που-ξεχωρίζει (αν και φαίνονται λίγο πιο κιτρινιάρηδες, καθότι το scanner μου είναι αντίστοιχο των οικονομικών μου - τι να σας εξηγώ τώρα).

Ο Πάπυρος του Μανέθωνος - Skintones
"Ο Πάπυρος του Μανέθωνος"
Εκδ. ΜΑΜΟΥΘ COMIX

Χρειάζεται, τώρα, να σχολιάσουμε ότι ο βέρος Έλλην έχει ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΧΡΩΜΑΤΑ με το βέρο... Αιγύπτιο!!;; Φάε Ευρώπη, γύφτο τσολιά, καραγκιόζη!! Το σχόλιο εδώ όμως - όπως ίσως βιαστούν πολύ να μου προσάψουν - δεν έχει ουδεμία σχέση με προσωπικό ρατσισμό, παρά θέτει τα πράγματα - για όσους έχουν άριες διαθέσεις - ακριβώς στις ορθότερες διαστάσεις τους: ο γύφτος, ο τσολιάς-αρβανίτης και ο καραγκιόζης-τουρκόσπορος είναι η Ελλάδα, που επιμένουν μερικοί να κρύβουν κάτω από το ευρωπαϊκό πατάκι, στην είσοδο. Αλλά εντάξει, τι λέω; τώρα πια έχουμε ασπρίσει σε... ανθρώπινα επίπεδα. Όσο χρειάζεται δηλαδή για να μοιραζόμαστε την ευρωπαϊκή αξιοπρέπεια, που ξεχειλίζει χειμαρρωδώς απ' τα ευρωπαϊκά μπατζάκια. Τραβώντας λιγάκι το φαίνεσθαι στα όρια του, μπορούμε να σκεφτούμε ότι ο... πολιτισμένος ασπρουλιάρης, έβαζε και την Ελλάδα στο ίδιο δευτεροκοσμικό ή τριτοκοσμικό τσουβάλι (αδίκως;), όπου φυσικά ο ίδιος είχε δικαιώματα τσιφλικίου, όπως ακριβώς ο Ινδός Ναζίρ περιφέρεται κουνώντας την ουρά του, σαν πιστός υπηρέτης κι όχι σαν πιστός ή ισότιμος φίλος. God save the Queen, slave the rest.

Από την άλλη τώρα, αν αφήσουμε τις αμπελοφιλοσοφίες στην άκρη, ο μέσος Έλληνας την εποχή εκείνη ήταν σε μεγάλο βαθμό έτσι ακριβώς, καθόσον και αφού η πλειονότητα ήταν άνθρωποι της εργατιάς, της βρώμας, της μετανάστευσης κι ήταν φυσικό το δέρμα να παίρνει κάτι απ' την ποιότητα του ήλιου, που κυκλοφορεί σ' ένα γιαπί, σ' ένα λιμάνι, σ' ένα εργοτάξιο. Μην κοιτάτε τώρα, που την έχουμε δει όλοι γραφείο, κλιματιστικό και ξυρισμένο μουστάκι.

Έτσι, λοιπόν, προκειμένου να εκθειάσουμε, για μια ακόμη φορά, το μεγαλείο της τέχνης του Jacobs: οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι στο επίμαχο σκίτσο αναγνωρίζουμε ΟΝΤΩΣ το πρόσωπο ενός Έλληνα εποχής! Ο άνθρωπος, προφανώς, δεν ξεκινούσε να σχεδιάσει ο,τιδήποτε, αν δεν είχε πρωτίστως διεξάγει μια απαραίτητη, στοιχειώδη έρευνα. Για του λόγου το αληθές, παραθέτω αμέσως μερικές φωτογραφίες: μία του Τσιτσάνη σε νεαρή ηλικία, καθώς και μερικά αποκόμματα, από έργα του Τσαρούχη. Τα σχόλια δικά σας...

Αυτά, για σήμερα αγαπητοί. Χαιρετώ!

ΜΕΡΟΣ 3ο - Η Βελγική Σχολή σέρνει καράβι...

Εντάξει, σε αυτό το τρίτο μέρος θα είμαι λιτότατος και στο 4ο θα ολοκληρώσω. Νοηματικά, εννοώ. Παρακάτω, σας εκθέτω δύο απόπειρες του Jacobs με βαπόρια...

Η Κίτρινη Σφραγίδα
Η Κίτρινη Σφραγίδα
[Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ]

Ο Πάπυρος του Μανέθωνος
Ο Πάπυρος του Μανέθωνος
[Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ]

Απολαύστε, τώρα, και μερικά βαποράκια από το πενάκι του HERGÉ...

Ο Τεντέν στο Κογκό
Ο Τεντέν στο Κογκό
[Εκδ. Μ.ΨΑΡΟΠΟΥΛΟΥ & ΣΙΑ]

Ο Τεντέν στην Αμερική
Ο Τεντέν στην Αμερική
[Εκδ. ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ]

Στη Χώρα του Μαύρου Χρυσού
Στη Χώρα του Μαύρου Χρυσού
[Εκδ. Anglo-Hellenic Agency]

Στη Χώρα του Μαύρου Χρυσού
Στη Χώρα του Μαύρου Χρυσού
[Εκδ. Anglo-Hellenic Agency]

Τα Πούρα του Φαραώ
Cigars of the Pharaoh
[Εκδ. MAMMOTH]

Προσωπικά, θεωρώ ότι ο σχολιασμός είναι περιττός. Αν κρατήσουμε, ως εξαίρεση, μονάχα μια ελάχιστη παρατήρηση για το φανερά απλοϊκότερο σκαρί, του πρώιμου "ΤΕΝΤΕΝ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ", οι ομοιότητες ως προς τα υπόλοιπα στοιχεία Jacobs και Hergé είναι σιχαμερά καταφανείς. Θες η τεχνοτροπία της θαλάσσιας επιφάνειας, θες η καθαρότητα σχεδιασμού των πλοίων, θες η ποιότητα, η πυκνότητα και η κλίση των νεφώσεων, όπου υπάρχουν, τι να πρωτο-κουτσομπολέψεις ;;;

Στα σχόλια της ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ για τον E. P. Jacobs, βέβαια, αναφέρεται με κρυστάλλινη διαύγεια:

"Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Jacobs γνώρισε τον Hergé, ο οποίος εκείνη την εποχή ξαναδούλευε πάνω στις πρώτες ιστορίες του "ΤΕΝΤΕΝ", για μία πιο περιληπτική επανέκδοση. Γι' αυτό και είχε τρομερή δουλειά.

Έτσι το 1944 προσλαμβάνει τον Jacobs σαν πρώτο βοηθό του. Η δράση πολλών ιστοριών έπρεπε να συμπτυχθεί και να γίνουν πιο επίκαιρα τα φόντα στις εικόνες. Ο Jacobs βοήθησε τον Hergé γι' αυτά τα δύο σημεία, στις ιστορίες: "Ο ΤΕΝ-ΤΕΝ ΣΤΟ ΚΟΝΓΚΟ", "Ο ΤΕΝΤΕΝ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ" και "ΜΠΛΕ ΛΩΤΟΣ". Στη συνέχεια δούλεψε για τις καινούργιες ιστορίες: "ΟΙ ΕΠΤΑ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΕς ΣΦΑΙΡΕΣ" και "Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ". Σαν ανάμνηση αυτής της εποχής ο Hergé αποθανάτισε τον Jacobs σαν μούμια, στο εξώφυλλο της ιστορίας "ΤΑ ΠΟΥΡΑ ΤΟΥ ΦΑΡΑΩ".

Από αυτή την οπτική και την προοπτική, ίσως να μην ήταν διόλου άστοχο, αν υποψιαζόμασταν καχύποπτα ότι η θάλασσα, στο τελευταίο καρέ του "ΤΕΝΤΕΝ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ" (όπου πάει ο καραγκιόζης ο Hergé και μου μοστράρει την αφεντο-τζίφρα του, μη χέσω), έχει ολοκληρωθεί δια χειρός Jacobs, δηλαδή του ιδίου της θάλασσας του "Μανεθώνειου Παπύρου". Επειδή όμως η "κακιά γλώσσα", εδώ το 'χει ν' αρχίσει να ξερνά φαρμάκι και για ένα σωρό άλλα, κατά παντός υπευθύνου και του κάθε αφεντικού που εκμεταλλεύεται τους υπαλλήλους του, ας λήξουμε εδώ κι ετούτη την ανάρτηση, ώστε να χωρίσουμε αγαπημένοι έως και την επόμενη συνάντησή μας (δηλαδή, σε 5-10 λεπτά, από τώρα).

Υ.Γ. (1) : Χαριτολογώ φυσικά αφού, κατά βάθος και μέχρι τα πλάτη της επιφανείας, ο Hergé ήταν (και είναι) ένας από τους πρώτους και μεγαλύτερους έρωτες!!! Για τον εικαζόμενο ρατσισμό του, αν έχει βάση ή όχι, θα το εξετάσουμε ψυχραιμότερα αργότερα, σε άλλη ανάρτηση, καταλληλότερη και εκτενέστερη. Στο κάτω-κάτω, τι μας νοιάζουν εμάς όλα αυτά τα ταπεινά, τι στιγμή που ανήκουμε στη λευκή και καθαρή Άρια φυλή; Αυτές οι ευαισθησίες είναι για τους βρωμερούς σκυλάραπες, τους ταμ-ταμ-ταμ...

Υ.Γ. (2) : (Μ' αρέσει, που θα έγραφα λίγα) Όσον αφορά στην απότιση τιμής από τον Hergé στον Jacobs, στα "ΠΟΥΡΑ ΤΟΥ ΦΑΡΑΩ", δεν γίνεται μόνο στο εξώφυλλο, όπως αναφέρεται σε προηγούμενο σχόλιο...

Jacobs, Τα Πούρα του Φαραώ

...αλλά και σε καρεδάκι εντός της αφήγησης...

Jacobs, Τα Πούρα του Φαραώ
Cigars of the Pharaoh
[Εκδ. MAMMOTH]

Βέβαια, η έγχρωμη έκδοση που απολαύσαμε ως ολοκληρωμένο comic δεν ήταν παρά μια από τις πρώιμες ασπρόμαυρες (ή μαυρόασπρες) ιστορίες του Hergé, που δημοσιεύονταν στο "LE PETIT VINGTIÈME" σε συνέχειες, επανασχεδιασμένη κι επανεπεξεργασμένη. Έτσι, στο πρωτότυπο καρέ, ο Jacobs απλά τον πούλο...

Τα Πούρα του Φαραώ, Le Petit Vingtième
Le Petit Vingtième [1933-34]