Showing posts with label Disney. Show all posts
Showing posts with label Disney. Show all posts

Saturday, September 17, 2016

ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ - Τεύχος συν 2000

Και ξαφνικά, όπως το ζεστό χάδι του ήλιου κυλάει στο δέρμα και στην καρδιά, μέσα από τα φωτεινά μπαλώματα, μια βαριάς, νεφελοσκεπούς μεσημβρίας του χειμώνα, έτσι στο γύρισμα μιας σελίδας, το γλυκό πενάκι του ΡΟΜΑΝΟ ΣΚΑΡΠΑ γλιστρά παιχνιδιάρικα στο μάτι και στα αισθητικά κέντρα του νου, γεμίζοντας την ψυχή παιχνιδιάρικη αγαλλίαση και ώριμη παιδικότητα. Πώς τα λέω, όμως, ο κερατάς ε; Σελίδες γεμάτες ταξιδιωτική μαγεία, γεμάτες γνώσεις που ακροβατούν στα όρια μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, μυστηριώδεις προορισμοί και απρόοπτα μυστήρια, χαρακτήρες γκροτέσκοι αλλά δουλεμένοι και μεστοί. Ρομάνο Σκάρπα : ο σχεδιαστής με τα χίλια διαφορετικά πρόσωπα, ο οποίος ωριμάζοντας άλλαζε τη γραμμή του ξανά και ξανά, συχνά αναγνωρίζοντάς τον περισσότερο από εμπειρία - μετά από απανωτές εκπλήξεις - παρά διακρίνοντας συνδετικούς κρίκους από τη μια τεχνοτροπία του στην άλλη. Άλλαζε δίχως, ωστόσο, να χάνει στο παραμικρό το σαγηνευτικό εκείνο στοιχείο, που τον κατατάσσει - κατά τη γνώμη μου - σε ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της ντισνεϋκής καρικατούρας κι έναν από τους κορυφαίους ελαφρο-λαϊκούς αφηγητές της Ιστορίας των Κόμιξ.

Τελειώνοντας μιαν ιστορία του Ρομάνο Σκάρπα, αισθάνεσαι απλά χορτάτος και πλήρης. Έχεις μοιραστεί κάτι όμορφο κι όπως με καθετί όμορφο, μια σεμνή, παραμυθένια γλύκα στέκει για λίγο μετέωρη στα σωθικά σου, υποχωρώντας αργότερα διακριτικά, κάτω απ' την ασίγαστη πίεση της πραγματικότητας. Πόσοι σχεδιαστές - ακόμη κι από τους λατρεμένους ως γίγαντες της ενάτης τέχνης - τολμούν να ισχυριστούν ότι επέτυχαν ένα ισοδύναμο, εσωτερικό αντίκτυπο, πλάθοντας με τέτοια δύναμη και μεράκι την αισθητική αντίληψη των αναγνωστών τους, μέχρι και τα βαθιά τους γεράματα;

Το πενάκι του Σκάρπα σέβεται τη σχεδιαστική του κληρονομιά κι έτσι, οι σωματικές αναλογίες και η τεχνική του δε βεβηλώνει τις φιγούρες των ηρώων, στο βωμό της τεχνοτροπίας, της προσωπικής γραμμής ή δεν-ξερω-γω τίνος άλλου εφήμερου εντυπωσιασμού. Ο Σκάρπα υπηρετεί τον κόσμο του Ντίσνεϋ, δεν τον χρησιμοποιεί με κάθε κόστος. Οι φιγούρες του, καθαρές στη γραμμή, μοναδικά εκφραστικές δίχως να γίνονται υπερβολικές και παραμορφωμένες, το πενάκι χορταστικό σε πάχος, ακρίβεια και συνέπεια. Ο Σκάρπα συνδυάζει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, που υπονοούν σχεδόν ένα διαχρονικό, σχεδιαστικό αρχέτυπο. Καταρχάς, μια καλλιτεχνική οικονομία ανείπωτα ώριμη, δείγμα όχι απλά εξαιρετικού ταλέντου αλλά περισσότερο σκληρής δουλειάς και διαρκούς αναζήτησης και, κατά δεύτερο λόγο, μια αμεσότητα τόσο γνήσια λαϊκή, ώστε σε καμία περίπτωση δεν υποτιμά, όπως το επιτηδευμένο στιλ των μετριοτήτων. Αντιθέτως εξυψώνει και πλουταίνει τη φαντασία δίχως καμία φτήνια, αντλώντας συχνά τα πατήματά του από τον αστείρευτο κόσμο της πραγματικής ανθρώπινης γνώσης και Ιστορίας (ή παπιο-Ιστορίας, αν θέτε). Οι ιστορίες του αγαπημένου Ρομάνο είναι ένα καλο-σμιλεμένο σκαλοπάτι. Όχι από εκείνα, που ο ενήλικος θα κατέβει για να συναντήσει το παιδί, όχι. Είναι τόσο μαγικά δουλεμένο στις αναλογίες του, ώστε ενήλικος και παιδί τ' ανεβαίνουν μαζί και συναντιούνται σ' έναν υπέροχο κόσμο μυθοπλασίας ως ίσοι.

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟ ΠΟΛΟ...

... είναι μια δουλειά του ώριμου πια Σκάρπα, το 1982. Το χιούμορ του είναι ευχάριστα παιδικό, σχεδόν ανώδυνο, αλλά η σχεδιαστική εντύπωση είναι άριστη, όπως ήδη αναφέραμε και είναι γνωστό το πόσο πολύ απεχθάνομαι την πολυλογία. Αλλά η περιπέτεια αυτή είναι κάτι περισσότερο, είναι σχεδόν διδακτική ή εγκυκλοπαιδική, όπως θέλετε πάρτε τον. Η μαγεία της μυθοπλασίας πλεγμένη αριστοτεχνικά με τον πραγματικό κόσμο της εποχής του Πόλο: Βενετία, φυλές και γεγονότα πραγματικά, παραδόσεις και θρησκείες, όλα παρελαύνουν σε μια απολαυστική, κομιξική αφαίρεση, μιας τέτοιας ποιότητας, σκάλες ανώτερης από τα διάφορα ακαλαίσθητα και φτηνιάρικα παραμυθάκια του κιλού, με τα οποία συνηθίζουν να ξεφορτώνονται οι γονείς τα σκασμένα τους. Μαθαίνουν κιόλας κάτι της προκοπής κι όχι αν οι λύκοι τρέφονται με γιαγιάδες ή αν τα κατσικάκια ξέρουν να μετρούν ως το εφτά.

Όπως, ακριβώς, πρέπει να 'ναι τα πράματα! Δεν είναι που είμαι
εγώ γεροντοκόρος, όπως λέει η μάνα μου. Φταίω που είναι
οι άλλοι ατάλαντοι ή μισοτάλαντοι; Άμα βλέπω το καλό,
το δείχνω, δεν το δείχνω;; Και το χαίρομαι, κιόλας!!

Λίγα λόγια και καλά. Δεν είναι εγκυκλοπαίδεια εδώ, αλλά
είναι όσες ακριβώς πληροφορίες χρειάζονται για την
οικονομία της πλοκής κι όσες ακριβώς σηκώνει ένα παιδί.
Ούτε χασμουρητά κι ανία, μα ούτε φτήνια και μαλακία.
Κάτι καλό θα μείνει, δε μπορεί...

Χρειάζονται λόγια;;; Συγκρίνονται τα σκατοπαραμύθια,
που πάτε και σκάτε 10 ευρώ και βάλε, με τη λιλιπουτεια
μαγεία ενός Ρομάνο Σκάρπα και τη Βενετία να ζωντανεύει
γεμάτη χρώματα, ρομαντισμό και αβίωτη νοσταλγία;

Είπατε κάτι;;; Θα μάθει το παιδί σας - με τόση υπολογισμένη απλότητα -
για τις πρώτες πυξίδες της ανθρώπινης Ιστορίας, από κανα κόμικ του
Σπάιντερμαν ή από τις ανυπόστατες μυθοπλασίες ενός Χάρι Πότερ;

Ποικιλία βέβαια δε βλέπουμε πουθενά, αλλά βλέπουμε μια πτυχή του ξεχωριστού ταλέντου
του Σκάρπα: τα χορταστικά του καρέ, δίχως να είναι ανεπανάληπτες εκφάνσεις υψηλής
Τέχνης, είναι ωστόσο άριστα δείγματα μια εξαιρετικής αφαίρεσης, όπου λέει τα πάντα,
με τις λιγότερες δυνατές γραμμές. Η δυνατή εντύπωση επιτυγχάνεται περισσότερο με
τη δημιουργία της σωστής σκηνοθεσίας και ατμόσφαιρας και λιγότερο με σπάταλες και
"θορυβώδεις" λεπτομέρειες, που φέρνουν κορεσμό και σύγχυση. Το ίδιο ακριβώς
αποτέλεσμα θα δούμε, ξανά, λίγο παρακάτω. Υψηλή Τέχνη με τον τρόπο της...

ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΩΝ ΜΟΓΓΟΛΩΝ...

... είναι, νταξ, από τις πιο άπαικτες ιστορίες ever!!! Καταιγισμός δράσης, καμμένο χιούμορ, μια μετέωρη δόση βλακείας να διαπερνά τους πάντες και τα πάντα, χωρίς όμως να γίνεται κακεντρεχής ή προσβλητική. Οι ήρωες χοροπηδούν κι ασθμαίνουν διαρκώς, σαν τα λαχανιασμένα παιδιά που τρέχουν πέρα-δώθε κι όποτε μας κάνουν τη χάρη να σταθούν σε μια μεριά, πετούν τη μία ατάκα - ό,τι να 'ναι - μετά την άλλη και μετά πέφτουν κάτω από τα γέλια. Δεν υπάρχει καλύτερη αντικαταθλιπτικό, μυοχαλαρωτικό κι αντιφλεγμονώδες από τις Πηγές των Μογγόλων. Το πρώιμο σχέδιο του Σκάρπα (1959), αντίθετα απ' την καλοδουλεμένη και φίνα δουλειά του Μάρκο Πόλο, είναι ακόμα γκροτέσκο και "άτσαλο", ταιριάζοντας όμως έτσι γάντι στη φρενήρη, σουρεαλιστική πλοκή. Απ' τον πρωταγωνιστή Μίκυ μέχρι και την κομπάρσα ρέγγα, θα μπορούσαν όλοι να δουλεύουν κλόουν, ημιαπασχόληση σε τσίρκο.

Φρέσκο, καμμένο χιούμορ, παράδοση κατ' οίκον.

Οι ήρωες βρίσκονται σε ένα μόνιμο ντελίριουμ. Καμία
σχέση με το ψυχωτικό άγχος του Luciano Gatto. Εδώ οι
ήρωες έχουν μεγαλύτερη ποικιλία εκφράσεων, όλα όμως
γίνονται στο μάξιμουμ της δυνατής έντασης.

Κι άλλο δείγμα φρεσκο-καμμένου χιούμορ ...

Αυτό που λέγαμε και νωρίτερα. Άριστη οικονομία στοιχείων. Το σχέδιο είναι σχεδόν απλοϊκό
κι ωστόσο το θέαμα φαίνεται στα μάτια μας, πραγματικά, μεγαλειώδες. Ούτε φανφάρες, ούτε
κορεσμός λεπτομέρειας και αηδίες: τρεις χιονισμένοι κορμοί, πέντε βράχια, ένας τεράστιος
καταρράκτης, αλλά κυρίως η κατάλληλη προοπττική. Το χέρι του Σκάρπα κάνει τα πάντα να
μοιάζουν μαγικά, ακόμα κι αν είναι χέρι πρώιμο και ακατέργαστο. Το φλουτάρισμα του
scan-αρίσματος, εδώ ταιριάζει  γάντι, σα να μούσκεψε κι αυτό το ίδιο το χαρτί, από την
πίεση των ασυγκράτητων υδάτων. Παρατήρηση: προσέξτε εξαιρετικό lettering στο μικρό
Μίκυ των λίγων δραχμών (δε μιλώ τώρα για το εορταστικό τσιμεντόλιθο, αλλά για το απλό,
εβδομαδιαίο) σε αντίθεση με την αθλιότητα του "πανάκριβου" Λούκυ Λουκ, σε προηγούμενο post.

Άπαιχτο τέλος, που σε στέλνει αδιάβαστο!!
Τρέλλα! Ρομάνο σ' αγαπάμε πολύ πολύ!!!

Απ' το I.N.D.U.C.K.S. μαθαίνω ότι οι Τερζοπουλαίοι είχαν δημοσιεύσει 4 φορές αυτή την ιστορία. Εγώ θα την έβαζα κάθε χρόνο, τιμής ένεκεν, μέχρι να την αποστηθίσουν τα παιδιά απ' έξω. Να πάθουν memory overflow και να μην περισσέψει ούτε ένα kilobyte για γουρουνάκια, σταχτοπούτες και άλλες παρθενοπιπίτσες.

Κι έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε, ακόμα και μέσα σ' αυτό τον πυρετό μαλακίας, τα παιδιά μαθαίνουν απ' τον Σκάρπα ότι κάποιοι λαοί μετανάστευσαν απ' την Ασία στην Αμερική, μαθαίνουν μέσα απ' την παρωδία για κάποιο Μόμπι Ντικ κι άμα θέλετε και να το ψειρίσω κι άλλο, μπορούμε να μιλάμε μέχρι τις εννιά παρά πέντε. Ο Ρομάνο Σκάρπα είναι ένας μοναδικός παραμυθάς, από εκείνους που θα ξεχαστούν πολύ πιο σύντομα απ' όσο τους αξίζει αντικειμενικά, αλλά και συγκριτικά με ένα σωρό καραγκιόζηδες, που κάνουν θραύση με μαλακίες. Αλλά έτσι δε συνέβαινε πάντα; Εδώ διάβασα πρόσφατα, πριν 20 χρόνια, στο μονόλογο του Άμλετ την εξής ατάκα "Γιατί ποιος θ' άντεχε ... τις κλωτσιές που η ταπεινή αξία τρώει απ' τον ανάξιο". Η ανθρωπομάζα που όλο κινείται κι όλο στα ίδια μένει, εις τους αιώνας των αιώνων μηδέν. Ορίστε. Φτάσαμε να φιλοσοφούμε κι αυτό, ακόμα, το οφείλουμε στο Ρομάνο Σκάρπα, που η Παναγιά μαζί του, αλλά πέθανε πριν 11 χρόνια, στη Μάλαγα. Κι έμεινε ο κόσμος φτωχότερος, όπως έλεγε κι ο Σέξπιρ στην Τρικυμία "Είμαστε απ' την ύλη που 'ναι φτιαγμένα τα όνειρα και τη ζωούλα μας την περιβάλλει ολόγυρα ύπνος", με υπότιτλους της Νατάσας Συρεγγέλα. Καληνύχτα Κεμάλ και τα λοιπά...

Sunday, September 11, 2016

ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ - Τεύχος πλην 2000

Π Ρ Ο Λ Ο Γ Ο Σ

Να χάσω την ευκαιρία και να μη θάψω λίγο Τερζόπουλο;; Αμαρτία δεν είναι;; Διαβάζουμε στη Wikipedia, για το τελευταίο τεύχος του ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ 2460-2461 ότι "Στην σελίδα 5 είχε τον Επίλογο από τον Χρήστο Τερζόπουλο, χωρίς τον επίλογο τού Ντέιβιντ Τερζόπουλου, που υπήρχε στον Επίλογο του ΚΟΜΙΞ". Ο μόνος λόγος που θλίβομαι γιατί το τελευταίο αυτό τεύχος δεν υπάρχει στη μικρή μου συλλογή, είναι οι εξής δύο: πρώτον, γιατί μπορεί κάποτε να είναι σούπερ-υπεράνθρωπα συλλεκτικό και να βγάλω κανά νοίκι πουλώντας το και, δεύτερον, γιατί σκάω να διαβάσω τι μαλακίες θα αράδιασαν, πιθανότατα, ΧΡΗΣΤΟΣ και ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ ως επίλογο. Υποθέτω τίποτα δεκάρικους επικηδείους, απέχοντες παρασάγγας απ' το αληθινό έγκλημα, συντελεσθέν έτη νωρίτερα. Το ΜΙΚΥ είχε πεθάνει ήδη από χρόνους αμνημόνευτους κι όχι εξαιτίας κανενός αμείλικτου, επιχειρηματικού κόσμου. Πέθανε μαζί με την αισθητική, την ευφυία και το οποιοδήποτε όραμα. Έπαθε δηλαδή ότι έχει πάθει κι η ίδια η Ντίσνεϋ, εδώ και χρόνια (κι εδώ που τα λέμε, ο κόσμος ολόκληρος). Η Ντίσνεϋ, η οποία δεν υπάρχει πια. Υπάρχει απλά μια εταιρεία που λέγεται Ντίσνεϋ και βγάζει καμιά συμπαθητική περιπετειούλα, στη χάση και στη φέξη, γωνία. Ενδιάμεσα, υπάρχει δεν υπάρχει, ούτε οι εργαζόμενοί της δεν είναι σίγουροι. Θα έτριζαν τα κόκκαλα του θείου Γουόλτ άμα ζούσε, αλλά άμα ζούσε, μια σπονδυλοαρθρίτιδα θα την είχε όσο να 'ναι, οπότε μάλλον φυσιολογικό.

Τα παιδιά στο COMICS TRADES νομίζω θάβουν πολύ πολιτισμένα το τελευταίο τεύχος (για πάτα εδώ), αλλά παρ' ότι διαφωνώ σε επιμέρους παρατηρήσεις - όπως ότι είναι εξ' ορισμού θετικό να υπάρχουν καινούργιες ιστορίες, αφού πρέπει να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι - μπράβο τους και καλά κάνουν, τιμή τους και καμάρι τους. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από εκείνη τη μουχλιασμένη νοσταλγία, που τυφλώνει την ορθή κρίση και μας κάνει ενίοτε να χαριεντιζόμαστε με μούμιες και να ερωτοτροπούμε με κουφάρια. Λέω γι' αυτή τη νεκροφιλία που μπερδεύει τους ρόζους της μούχλας με φρέσκα μπουμπούκια, που βάζει κραγιόν στη βαλσαμωμένη γιαγιά, δίπλα στο τζάκι, ή που κρατά ένα δάχτυλο του μακαρίτη, μαζί με την ωλένη, για να ξύνει την πλάτη της. Δεν ξέρω αν βγάζουν νόημα αυτά που γράφω. Ελπίζω να μη βγάζουν. Ενίοτε, πλέκουμε εγκώμια για ψοφίμια, που ψυχορραγούσαν χρόνια, αλλά ξεψύχησαν μια κρύα νύχτα του χειμώνα, όταν η βρόχα έπεφτε ράιθρου. Προσωπικά, δε θα 'θελα το παιδί μου - λέμε, αν είχα - να διάβαζε πια ΜΙΚΥ, μικρό, μεγάλο ή Α4. Χίλιες φορές να διάβαζε τσόντες, ραδιοτηλεόραση ή τις διαφημίσεις στο Τρίτο Μάτι, οι οποίες υπαγορεύονται γραμμή από τη Ζώνη του Λυκόφωτος. Ευτύχως, ούτε παιδί έχω, και πλέον ούτε μικρό ΜΙΚΥ. Τουλάχιστον, όχι το πρωτότυπο, καθώς σεργιανώντας στα καλντερίμια της όμορφης Google, μου μπήκαν ψύλλοι ότι μάλλον δεν έχει αναληφθεί εις τους ουρανούς, αλλά από άλλες εκδόσεις. Και, βεβαίως, χέστηκα πάραυτα, αναφανδόν και ασκαρδαμυκτί, καθώς φέτος έκλεισα τα 42 και νομίζω ότι πια ωρίμασα. Νομίζω.

ΥΓ = Άλλο ένα καλό άρθρο, για το κλείσιμο του ΜΙΚΥ εδώ.

Κ Υ Ρ Ι Ο   Θ Ε Μ Α


Οι Τερζοπουλαίοι, λοιπόν, το 'χαν συνήθειο να το γιορτάζουν κάθε τρεις και λίγο. Έτσι, έπεσε στα χέρια μου και το επαιτειακό τεύχος 2000, όπου κανείς δεν ξέρει ποιος ή τί ακριβώς γιορτάζεται. Σε καμία περίπτωση, πάντως, η αισθητική και η ποιότητα. Ή ο σεβασμός, προς τον αναγνώστη. Ούτε καν το μικρό ΜΙΚΥ. Γιορτάζουν όμως ένα σωρό επιχειρήσεις, όπως τα Kinder Έκπληξη, τα Cheetos, η Amita Fun, η Johnson's Kids, η ΙΟΝ Γάλακτος, η... BP (ντόινγκ!!!???), το... MEGA (!!!), τα Μέλια Fino Attiki, το MILKO, η NESTLE κι ένα σωρό άλλοι αξιοπρεπείς ή καραγκιόζηδες, αναλόγως αν μπαίνεις ή αν βγαίνεις. Γιορτάζει ολόκληρη η καπιταλιστική σαβούρα και δεν εννοώ τα προϊόντα - μπας και με περάσετε για κανά κουμμουνιστή - αλλά το βρωμερό καπιταλιστικό ήθος - τουλάχιστον, έτσι μπορεί να τη γλιτώσω, ως απλός ρομαντικός.

Οι αλήτες που 'χαν το περιοδικό στα χέρια τους - γιατί περί αλητών πρόκειται - θεωρούν τα μικρά παιδιά στην καλύτερη βλήματα ή κτήματά τους, στη χειρότερη τρυφερό κωλόχαρτό για τη κωλάθρα τους. Αφοδεύουν ασύστολα στην παιδική ψυχούλα, πλάθοντας την αισθητική της με τρόπο σιχαμερό και προβλέψιμο: σελίδα παρά σελίδα, στις πρώτες 100 οι 50 είναι διαφημίσεις!!! Μια σελίδα ιστορία, τσουπ, μια σελίδα οδοντόκρεμα. Μια σελίδα ιστορία, τσουπ, να και μια σοκολατίτσα. Μια σελίδα ιστορία, τσούπ, μια σελίδα κατήχηση στην ασύδοτη κατανάλωση. Και να μιλούσαμε για τίποτα ιστορίες αξιόλογες και της προκοπής, με ένα γάμμα χιούμορ ή ένα κάππα σχέδιο, να το δαγκώσουμε το καρότο. Αλλά ούτε καρότο υπάρχει, ούτε φαγκότο. Υπάρχει όμως ένα αγγούρι. Και μάλιστα δεν προηγείται.

Έτσι προσυλητίζεται ένα παιδί - με τον πιο λιτό και πονηρό τρόπο - στην ακαλαισθησία και τη
σύγχυση των μυνυμάτων. Ένας αχταρμάς διαφημίσεων, διαπλεκόμενων με την πρώτη ιστορία.
Όποιος δε διαβλέπει εδώ το πρόβλημα, να το συζητήσει με τον ψυχολόγο του, εγώ είμαι
μαθηματικός. Συγγνώμη κι απ' τον αγαπημένο Giorgio Cavazzano, που είναι ένας άριστος
σχεδιαστής κι έχει γεμίσει τη ζωή μας με διαμάντια, αλλά ετούτη η ιστορία του είναι για
παιδιά προσχολικής ηλικίας. Ίσως και γι' ακόμα νεότερα...

Σαβούρα στη σαβούρα, κυλούν 180 (!!!) σελίδες και 7 (!!!) ολόκληρες ιστορίες και ιστοριούλες, ανάμεικτες, εντός και εναλλάξ. Ιστορίες, κυριολεκτικά και μεταφορικά (τα οποία δεν περιλαμβάνονται στην τιμή) ααανάξιες λόγου, με συνειδητά τρία στερητικά : "Μίκυ Μάους 2000", "Το ΑΚ 2000", "Η αναμέτρηση του 2000", "Το πρωτάθλημα των Μούργων", "Παράθυρο στο χρόνο", "Θεραπεία κατά γράμμα" και ο "Πρίγκιπας της άμμου". Ώσπου, φτάνουμε τελικά στους "ΙΠΤΑΜΕΝΟΥΣ ΙΠΠΟΤΕΣ", ιστορία του σχεδιαστή MARCO FORCELLONI, η οποία διεκδικεί μια ιδέα επικότητας, τύπου Άρχοντα των Δακτυλιδιών, που τότε ήταν ακόμα της μοδός. Το έργο είναι στα πάντα του μέτριο, αλλά για να μη γίνομαι πικρόχολος, είναι το πρώτο αξιοπρεπές σύνολο, μέχρις στιγμής. Και μιλώ για σύνολο, καθώς ο Cavazzano είναι ίσαμε 58-μιση τόνους κι ίσως κι 750 γραμμάρια ανώτερος απ' τον Forcelloni, αλλά η ιστορία του ούτε για λίπασμα, στις φακές που φυτεύουν τα πιτσιρίκια της πρώτης δημοτικού και μετά από πέντε μέρες βρωμοκοπάνε απάνθρωπα. Οι Ιπτάμενοι Ιππότες διαβάζονται ένα κλικ πιο ευχάριστα, απ' τις άλλες ιστορίες. Γιατί στις άλλες δε γελούσες καθόλου, αλλά εδώ έχεις την εντύπωση, ότι από σελίδα σε σελίδα θα λυθείς στα γέλια, ρε συ, χαχαχα, θα κρατάς την κοιλιά σου λέμε! Ώσπου φτάνεις στην τελευταία σελίδα κι εσύ έχεις ξεχάσει και τα λίγα αστεία που ήξερες. Αλλά σου 'χει μείνει η εντύπωση. Κάτι είναι κι αυτό.

Γλυκούλα εισαγωγή και μια υποψία μεράκι, η οποία όμως
εξαφανίζεται στην πορεία: σκίτσο πλαδαρό και πρόχειρο.
Οι μαστόροι το λένε "ξεπέτα"...

Μιλάμε για χιούμορ, αυτού του επιπέδου, χαχαχα, πλάκα!!!
Εντάξει, στο σενάριο είναι κάποιος Francesco Artibani,
αλλά μια που σας το είπα, μια που να το ξεχάσετε, αν
σας έχει απομείνει μια στάλλα αξιοπρέπεια...

Εδώ ο Forcelloni θέλει να κλιμακώσει την ένταση, εστιάζοντας
στη λεπτομέρεια, σε 2-3 δραματικά καρέ. Τα αποτελέσματα είναι
όντως δραματικά και η κλιμάκωση ασύλληπτα επιτυχής:
της αηδίας.

Από το τέλος, του Α΄ Μέρους και για μερικά καρέ κατόπιν αυτού,
γίνεται κυριολεκτικά της πουτάνας και χάνει η μάνα το παιδί και
το παιδί τη μάνα. Ο Μαύρος Πητ έχει κάνει τα πάντα ρημαδιό κι
οι εικόνες συναγωνίζονται σε επικότητα την ως άνω παρατεθείσα.
"Μας επιτίθενται" φωνάζει ο κυνοπρεπής στρατιώτης και οι
τρομπέτες αντηχούν το ανατριχιαστικό τους "περεπέ"! Τι έχει να πει,
για όλα αυτά, ο συνετός και πολλά βαρύς Μίκυς;; Βλέπε παρακάτω...

Αφού έχει ισοπεδωθεί η μισή πόλη και οι δρόμοι είναι σπαρμένοι πτώματα,
ο θεόρατος και αδιόρατος Μίκυ καχυποψιάζεται: ρε συ, μήπως αυτός
τελικά θέλει πόλεμο;;; ρε μήπως;;; Εντάξει, αλλά να μην κρίνουμε και
πολύ βιαστικά, δεν είναι σωστό. Ίσως, αν οι νεκροί ξεπεράσουν τους
δέκα χιλιάδες, ίσως αυτό κάτι να σημαίνει. Μα πόσο ηλίθια θεωρούμε
πια τα μικρά παιδιά; Τι έχουν κάνει, τα καημένα, ώστε ν' αξίζουν ένα
τόσο χαμηλό νοηματικό επίπεδο;; Αντί να ψηλώσουμε λίγο τον πύχη,
ώστε να τα ωθήσουμε γλυκά να τεντωθούν, τους βάζουμε και μια γερή
τρικλοποδιά να γκρεμοτσακιστούν. Στο κάτω κάτω, μόνο αν τα κρατήσεις
εκεί χαμηλά, θα μάθουν να ανέχονται το διαφημιστικό βόθρο και
να λούζονται με τα περιττώματα της Ντίσνεϋ και της κάθε Ντίσνεϋ.

[ Η συνέχεια και το δραματικό τέλος στο επόμενο επεισόδιο ... ]

Monday, December 29, 2014

ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΝΤΑΚ - Η Ορχιδέα της Ερήμου...

Μερικές αγάπες είναι σαν την ΙΟΝ αμυγδάλου: χωρίς φουντούκια! Χμμμ, μάλλον δε βγαίνει νόημα. Να πω τότε κάτι άλλο. Μερικές αγάπες είναι σαν το πρώτο ΜΙΚΥ: μπορεί να μη θυμόμαστε ποιο τεύχος ήταν, αλλά χάρη σ' αυτό η καρδιά μας μυήθηκε στον έρωτα (κι όχι χάρη στο PLAYBOY, όπως μπορεί πολλοί λανθασμένα να πιστεύουν)! Αυτά, λοιπόν, συνέβησαν κάποτε με το ελληνικό (R.I.P.) ΜΙΚΥ και κάθε εκδοτική του έκφανση που πέρασε - τουλάχιστον εκείνη την πρώτη, αθώα εποχή, όταν το ένα δισέλιδο εναλλάξ με το άλλο χρωμάτιζαν κι αποχρωμάτιζαν τη φαντασία μας!! Μιλάμε, δηλαδή, για πολύ πριν περάσει και το ΜΙΚΥ - όπως όλοι μας - στην αισχρή εκείνη εμπορική περίοδο της τελευταίας 15ετίας, συμπαρασύροντας μαζί του ακόμα και το εξαιρετικό - στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του - ΚΟΜΙΞ. Αλλα γι' αυτό έχω ήδη γράψει (κλικ) κι όπως έχετε καταλάβει, μπορεί να μ' αρέσει να πολυλογώ, αλλά όχι να επαναλαμβάνομαι. Επειδή, φυσικά, δε μ' αρέσει δε σημαίνει και πως δεν το κάνω. Το ρεζουμέ: πού και πού, λοιπόν, θα πετάγομαι με ατελείωτα γλυκιά νοσταλγία και σε κείνα τα παλιά ή νεότερα τεύχη του Τερζόπουλου, που έκαναν τη ζωή μας λίγο πιο όμορφη.

Έτσι, για παράδειγμα, πήρα τις προάλλες στα χέρια μου (τυχαία δειγματοληψία, με επανατοποθέτηση) το ΚΛΑΣΙΚΟ ΜΙΚΥ #219 , από το οποίο βασικά ξεχωρίζουν δύο ιστορίες: "Η ΜΑΥΡΗ ΟΡΧΙΔΕΑ" και "Ο ΑΕΤΟΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ". Οι υπόλοιπες ανήκουν σ' εκείνη την κατηγορία, όπου έχω κατατάξει καμιά ντουζίνα Ιταλούς δημιουργούς, οι οποίοι δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος και τους βαριέσαι από την πρώτη κιόλας σελίδα. Από τις δύο πρώτες ιστορίες που ανέφερα και με εντελώς χοντροκομμένη κριτική διάθεση, η "Μαύρη Ορχιδέα" παραμένει αξιοπρεπής και γουστόζικη, ενώ αντιθέτως "Ο Αετός της Ερήμου" αναλώνεται σε μια βαρετή κι ατελείωτη φλυαρία. Είναι όμως και οι δύο του ίδιου καλλιτέχνη, ενός οπτικά εντελώς γνώριμου τυπάκου κι εδώ, ακριβώς, άνοιξε το όλον θέμα: θα έσκαγα άμα δεν έβρισκα ποιος κιαρατάς ήταν αυτός ο σχεδιαστής!

Απαίσια ναι, άχρηστη όμως;;; Καημένε Σκρούτζ,
πού πήγε το επιχειρηματικό σου δαιμόνιο;;;

Βρε έφαγα τον κόσμο να googl-άρω, τίποτα! Εις μάτην! Μηδέν στο πηλίκιον! Ο καλλιτέχνης παρέμενε οικείος, αγαπητός, συνήθισμένος στις σελίδες του ΜΙΚΥ, αλλά αγνώστων λοιπών στοιχείων, κρυμμένος στο μυστηριώδη κόσμο του παρελθόντος και του διαδικτύου. Βλέπετε, εκείνη την εποχή δεν ήταν και πολύ της μόδας να συνοδεύονται οι ιστορίες από κανένα άλλο στοιχείο, πέραν δηλαδή του δικού μας χαμόγελου. Όχι, όχι, βρε φαρμακόγλωσσες! Δεν ήταν τσαπατσουλιά! Τότε ήταν ακόμα εποχή αθωότητας και κάθε μικρό βήμα στο comic ήταν κι ένα μεγάλο κέρδος για τον ελληνικό χώρο. Το χρέος και η ευθύνη εξαντλούνταν πρωτίστως στον αναγνώστη και, φυσικά, στην προώθηση του Ντισνεϊκού πολιτισμού - όποιος κι αν ήταν αυτός (μεγάλη κουβέντα, σε άλλο post). Όλα τα υπόλοιπα ήρθαν πολύ αργότερα. Όταν, μέσα από τις σελίδες του ΚΟΜΙΞ ανακαλύπταμε σιγά-σιγά, από την αρχή, όλες εκείνες τις αγαπημένες ιστορίες με τις οποίες μεγαλώσαμε, τα ονόματα των δημιουργών, τις χρονολογίες έκδοσης και, συχνά, τις ιστορίες πίσω από τις ιστορίες.

Τέλος πάντων, αφου δοκίμασα - όσο μου 'κοβε - όλους τους δυνατούς συνδυασμούς γλώσσας, σε "μαύρη", σε "ορχιδέα" και σε "ντίλι ντίλι το καντήλι" κι αφού για, περίπου μία ώρα, τσέκαρα έναν-έναν ΟΛΟΥΣ τους καλλιτέχνες εδώ (όταν λέμε ΟΛΟΥΣ, εννοούμε ΟΛΟΥΣ!), είπα να το ψάξω και στα ελληνικά!! Έτσι ανακάλυψα (για άλλη μία φορά) πόσο μαλάκας ήμουν κοντά δυο ώρες, αφού έπεσα αμέσως πάνω σε αυτή την εξαιρετική, ελληνική σελίδα (εδώ, η εξαιρετική ελληνική σελίδα!), όπου μπορείτε να χαθείτε άφοβα, υπεύθυνα και με ασυγκράτητη νοσταλγία! Παπούτσι απ' τον τόπο σου, λοιπόν. Θα σας συμβούλευα, πρωτού αναζητήσετε ο,τιδήποτε στο διαδίκτυο, να το ψάξετε πρώτα στα ελληνικά. Όχι δεν είμαστε τόσο πίσω, όσο νομίζουμε! Να μην τα πολυλογούμε, ο καλλιτέχνης υπήρχε και στην COMICLOPEDIA, αλλά είχα χάσει τ' αυγά και τα πασχάλια με τα απανωτά κλικ μπρος-πίσω και τον προσπέρασα χωρίς φλας κι από δεξιά. Με τιμή και περηφάνεια, λοιπόν, σας παρουσιάζω (επιτέλους) το LUCIANO GATTO!!!

ΤΣΟΜΠ, ΤΣΟΜΠ και νοσταλγία αθεράπευτη!!!

LUCIANO GATTO = Ο σχεδιαστής εκείνος, που χρειάζεται περισσότερα λίτρα αποσταγμένου νερού, παρά μελάνης! Ο καλλιτέχνης εκείνος, που θ' αναγνώριζες το αποτύπωμά του, ακόμα κι αν ζωγράφιζε με stick figures!! Ο δημιουργός εκείνος, που για κάποιο ανεξήγητο φροϋδικό λόγο, βάνει τους ηρωές του να εκτοξεύουν αμέτρητα σταγονίδια, προς όλες τις κατευθύνσεις!!! Τι θέλει να πει ο ποιητής;;; Ο κόσμος του Gatto είναι ένας κόσμος τσιτωμένος. Οι πρωταγωνιστές βρίσκονται, διαρκώς, σε μια αβάσταχτη προσπάθεια, σε απόγνωση, σε άγχος, στο τρέξιμο, στην κούραση, στην γκρίνια, στην απελπισία, στην ένταση γενικότερα. Είναι ικανός να ζωγραφίζει το Ντόναλντ ακόμα και κοιμισμένο, πάλι με σταγόνες να πετάνε γύρω απ' το κεφάλι του, σα να ονειρευόταν δυσκοιλιότητα. Καμια Gatt-ίσια φιγούρα δε χαλαρώνει ποτέ! Στοίχημα ό,τι γουστάρετε, πως ο καλός Luciano τα χτυπάει τα αντικαταθλιπτικά του...

Βρείτε ποιο από τα δύο ανθρωπάκια
σχεδίασε ο Luciano Gatto...
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κανένα, εγώ τά 'φτιασα
και τα δύο, χο χο χο!!!

Ο Gatto είναι αξιοπρεπέστατος καλλιτέχνης, ειδικά για την καρτουνίστικη φόρμα που καλείται να βγάλει εις πέρας, στις ιστορίες αυτές. Σταθερή και καθαρή γραμμή, συνέπεια από καρέ εις καρέν, σε διαστάσεις, προοπτική και τα σχετικά. Καμιά φορά, μόνο, δίνει την εντύπωση πως τα καρέ του είναι συμπιεσμένα κατά ύψος και οι ήρωές του σαν λειψοκέφαλοι. Δε θα με παραξένευε αν μάθαινα ότι τα καρέ έχουν υποστεί φωτογραφική αλλοίωση, προκειμένου να προσαρμοστούν στις εκδοτικές διαστάσεις. Αλλά δε θα με παραξένευε και να μην το μάθαινα. Προσωπικό στοιχείο, λοιπόν, 10 στα 10 και 100% αναγνωρίσιμος. Μπορεί να μη μείνει στην ιστορία των comics σαν ηγετική φυσιογνωμία, αλλά στις δικές μας καρδιές θα μείνει για πάντα (έως ότου μας προλάβει ο Alzheimer) ως ένας από τους πιο αγαπητούς θεράποντες του ελαφρολαϊκού comic.

Η "Μαύρη Ορχιδέα" είναι μια απλή ιστορία, χωρίς πολλά πολλά, της κλασικής Σκρουτζικής γυφτιάς και της ντοναλντικής αφέλειας και ταλαιπωρίας. Χωρίς καμία επικότητα και δίχως να είναι κάτι ιδιαίτερο, αποτυπώνεται εύκολα και σε κάνει να χαμογελάς. Κι αυτό γιατί (α) δεν είναι φλύαρη, αλλά χαρακτηρίζεται από μια πολύ προσεγμένη οικονομία της πλοκής και (β) χαρακτηρίζεται από γουστόζικες ανατροπές, οι οποίες ισορροπούν με τέχνη σ' εκείνο το οριακό σημείο, μεταξύ παιδικής αφέλειας και ενήλικης κριτικής ξινίλας, ώστε μένουν όλοι ικανοποιημένοι χωρίς εκπτώσεις. Η κατάληξη λίγο ως πολύ αναμενόμενη, παρ' όλα αυτά ο αναγνώστης γυρίζει την τελευταία σελίδα χορτάτος.

Ήταν ακόμα πριν την Κρίση, τότε που γελούσαμε μ' αυτές τις ατάκες!

Προφανώς, όλα αυτά τα όμορφα οφείλονταν στην αξιοπρέπεια του σεναρίστα ROBERTO CATALANO, όπως έμαθα από τα παιδιά στο COMICS TRADES. Καμία σχέση, δηλαδή, με τους καραγκιόζηδες BAROSSO του "Αετού της Ερήμου", που πανάθεμά τους ήταν και δύο: άλλος στην πλοκή κι άλλος στα κείμενα! Ψιλοβαρεμάρα, με φωτεινά διαλείμματα στις διενέξεις μεταξύ ανηψιού και θείου. Οι εξελίξεις δε λειτουργούν αυθόρμητα μέσα στην πλοκή, αλλά κατασκευάζονται διαρκώς και πρόχειρα ή κακότεχνα από το πουθενά, όπως το μαγικό χαλί ή η κόρη του Χαλίφη, που θυμίζει τη Τζένη. Βλακείες ανάξιες λόγου, μόνο για μικρά παιδιά.

Από πότε τσεκάρουμε τη στάθμη του νερού, όπως του λαδιού;;;

Τέλος πάντων, αυτά για τον Luciano Gatto, προς το παρόν. Αποχαιρετώ και υπόσχομαι να επιστρέψω με νέες περιπέτειες φαρμακερής κριτικής...

Friday, August 15, 2014

Το ΚΟΜΙΞ που αγαπήσαμε, το ΚΟΜΙΞ που καταντήσανε...

Ξέρω-γω κάποια στιγμή και σ' άλλο blog, δημοσίευσα ένα κείμενο μ' όλα τα μαζεμένα κατά Τερζοπουλαίων και κατά παντός υπευθύνου. Τώρα που υπάρχει αυτή η μικρή γωνίτσα ειδικά για comics, ας βάλω κι εδώ ένα link να παραπέμπει. Τη στιγμή που γράφω τούτες τις γραμμές, η ελληνική βιοτεχνία Μίκυ Μάους δεν υπάρχει πια και R.I.P. (αν και νομίζω κάτι έχει αναληφθεί κάπου, από κάποιους, κάποτε, αλλά πλέον ζτο μπούτζο μου!). Μάλλον καλύτερα, για ό,τι ήταν τελικά αυτό το έκτρωμα που είχε καταντήσει ο Τερζόπουλος. Ορίστε, λοιπόν, κι ο σύνδεσμος ...


ΚΟΜΙΞ - Το πρώτο μου τεύχος!